Weblog Annet Nellen

03 mei

Afbreken en opbouwen

Het is alweer een tijdje geleden dat mijn laatste blog geschreven is maar nu is hij er dan weer...

Hier op Haïti wordt hard gewerkt aan het afbreken en weer opbouwen van huizen, scholen en regeringsgebouwen. Het is voelbaar aan de enorme hoeveelheid fijn stof die overal rondwaait en in je haar gaat zitten. Toen ik nog in het “Holland huis” op de berg woonde had je er, na het haren wassen, in ieder geval 2 dagen geen last van. Maar nu ik in de stad woon moet ik bijna elke dag mijn haar wassen want het is gewoon droog en hard van het stof. Iedereen is druk aan het hameren op gebouwen die afgebroken worden en er zijn steeds meer mensen met een mondkapje voor ( je krijgt er een droge mond van !!).

Het Holland huis is dus sinds het vertrek van Jos Joosse leeg (dus als er nog liefhebbers zijn!!!!!) Ik zal toch even de punten opnoemen waar u op moet letten in dit huis;

• Soms is er voor dagen géén electriciteit --> voeding in koelkast en vriezer kan dus weggegooid worden
• De generator die we hebben werkt erg goed... als er tenminste benzine is en dat is al 2 weken niet te krijgen
• ...én als er verbinding met het huis is. Deze verbinding schijnt, ondanks het werk van een Haitiaanse electricien, elke keer gebroken te zijn. (maar je moet wel betalen!)
• Water is ook een klein probleem... als het regent komt het uit het stopcontact en door het plafond. Gelukkig zijn we nog niet geëlectrocuteerd! Het zijn echt emmers vol, je blijft dweilen...
• Als er geen electriciteit is kan er ook geen water naar het dak gepompt worden om te douchen of de wc door te spoelen.

Het klinkt misschien voor Hollandse oren erg lastig, maar denk eens aan al die mensen die deze luxe-problemen niet hebben. Geen electriciteit betekend een kaarsje of olie lampje. Ze hebben niet genoeg eten om te laten verleppen in een koelkast, ze hebben niet eens een koelkast!! Mensen die afhankelijk zijn van benzine voor hun bedrijfjes of taxi-service hebben geen werk zonder benzine en dus geen eten.

Het water dat men gebruikt om te drinken is soms gratis te krijgen. Als je er maar snel genoeg bij bent, anders moet je elke slok kopen. Ook water voor de was of om jezelf te wassen is niet altijd gratis, en je moet met zware emmers slepen. De wc is vaak een polletje gras langs de weg of een plastic hokje, met een toilet dat vaak overloopt, in een tentenkamp... Dus wat klagen we dan over onze problemen? Ik denk dat vele Haitianen graag met me willen ruilen!

Op dit ogenblik ben ik klaar met het werk voor Parole et Action (W&D Holland). Er lopen 2 goede klinieken in de kampen Jacquet en Silo. Deze klinieken komen daar 4 dagen per week met een goed team. De medicatie wordt gratis verstrekt en de mensen betalen een kwartje voor een consult. De gedachte achter het betalen van een “kwartje” is dat de Haitianen al zoveel voor niets krijgen dat ze hun trots verliezen...

Altijd maar accepteren wat gegeven word neemt je gevoel van eigenwaarde weg. De mensen hebben het hier zó nodig om het gevoel te hebben om weer voor zichzelf te kunnen zorgen. Voor uw idee: voor een “kwartje” kunnen ze ongeveer een half flesje cola kopen. Mensen hier besteden veel geld aan dit soort drankjes, ook de armen, dus het is echt niet veel. Iedereen heeft hier trouwens een telefoon en ook daarvoor heeft men altijd wel wat geld.

Zelf heb ik dus het “Holland huis” verlaten en logeer tijdelijk op het terrein van een school in Port-au-Prince. Ik slaap buiten, onder een balkon en een muskietennet omdat de tent die ik gekregen heb véél te warm is om in te slapen. Hier op het terrein verblijven ongeveer nog 100 Amerikanen en Duitsers die in diverse projecten werken hier in de omgeving.

Als het goed is blijf ik nog wel even op Haïti, maar ik weet niet precies voor hoe lang. Volgende week ga ik naar een ander gebied in Haïti om te kijken of de voorheen bestaande klinieken weer op de been geholpen kunnen worden. Dit onderzoek gaat ongeveer 1 maand duren. Alles natuurlijk in goed overleg met ZOA.

Ik hoop toch ook van het “andere veld” wat van me te laten horen. Met hartelijke groet, Annet Nellen

08 april

Visite...

Eindelijk weer eens tijd om wat aan mijn ‘blog’ te werken, want we hebben visite uit Nederland gehad. Het waren drukke dagen waarin veel geregeld moest worden. Met ophalen van de airport, in huis een plaats om te slapen regelen (gelukkig had ieder een luchtbed en slaapzak meegenomen) en het eten en drinken in goede banen zien te leiden. Want koffie (en ontbijten met hagelslag en kaas) is natuurlijk héél belangrijk.

Na ruim een week ging iedereen niet netjes op dezelfde dag naar huis maar ook dat werden weer diverse ritjes naar de airport. Het ritje met Willem, van PUM, was erg gezellig. Hij vond het geweldig om met 2 van die ‘nonnen’ in de auto de berg af te rijden, via een alternatieve route over kleine, stijle paden. Het was erg grappig dat hij het had over onze ‘hysterische’ geluiden, terwijl hij degene was die gillend van de lach achter in de auto zat.

Gelukkig hebben we het vliegveld op tijd gehaald en kregen we later een mailtje dat hij heelhuids in Holland was aangekomen. Net als de andere Hollanders natuurlijk. De 2 andere gasten (Nederlanders) uit Peru en Nigaragua, die daar voor Woord en Daad werken, zijn ook weer veilig geland.

Het was dus een druk weekje met ook nog een mini-conferentie, waar men over samenwerking en het land gesproken heeft. Daar waren veel mensen van bekende Nederlandse organisaties aanwezig zoals : Woord en Daad, ZOA, Dorcas, TEAR, Johan Smorenburg (Hart voor Haïti) etc. Ook organisaties uit het buitenland, zoals Tearfund UK, Kinder Not Hilfe (Duitsland), Humedica (ook Duitsland) en CRWRC (Canada) waren aanwezig. Een ieder kon zijn of haar idee, mening en/of woordje doen.

Het waren 2 goede dagen en daarna (toen iedereen weg was) keerde de rust weer terug en was het Goede Vrijdag en daarna Pasen... Nu ik schrijf is het bij jullie al weer 2e Paasdag en gaan wij zo naar bed om morgen (2e Paasdag) gewoon weer op het werk aan de slag te gaan, want 2e Paasdag bestaat hier niet (jammer hoor!!!!)

Afgelopen week ben ik weer naar Leogane geweest om te kijken naar de mogelijkheid om een kliniekje te starten voor P&A. Het is best een eind rijden en ik had een bewaker meegekregen want het gebied waar ik doorheen moet rijden is niet zo veilig. Het is vooral een probleem als ik met pech zou komen te staan. Gelukkig ben ik goed aangekomen. Helaas was Karin die dag ziek en kon ze niet mee. Na een bezoekje aan Flon, waar de praktijkschool van ICTA staat (die in de running gehouden wordt door P&A) gingen we naar Leogane.

Er was veel te zien onderweg. Bijvoorbeeld mannen, die enorme vrachten voorttrokken op zogenaamde ‘slaven-karren’. Die slaven-karren zijn langwerpige karren op 2 luchtbanden waar echt een enorme lading op kan liggen, zoals een stapel geplette auto's of  heel veel autobanden etc. Tussen 2 hefbomen aan de voorkant loopt dan 1 man (hefbomen onder zijn armen) en hij trekt zijn lading door de straten naar de eindbestemming.

Soms is er hulp in de vorm van iemand die de kar aan de achterkant voortduwt. Je kunt zien hoeveel moeite het de man kost om die zware vracht voort te trekken. Het is een erg slecht betaalde baan, maar wel één waar je héél hard voor moet werken. Ook ossenwagens met suikerriet komen veel voor op de weg naar Leogane, omdat de suikerrietvelden daar liggen. Spannen van 2 of 4 ossen lopen dan langzaam over de weg, voortgedreven door iemand met een lange zweep. Er word óf rietsuiker van gemaakt óf rum.

Langs deze weg naar Leogane staat bijna geen enkel huis meer overeind, de aardbeving heeft dit gebied erg zwaar getroffen. Veel huizen waren gebouwd met een zwaar betonnen dak, in de hoop om daar weer eens een verdieping op te bouwen. Toch is het dodental daar meegevallen omdat er weinig huizen waren met een tweede verdieping (geldgebrek!) We hebben een oud vrouwtje bezig gezien om haar matras uit de puinhopen van haar ingestorte huisje te halen, een heel werk voor iemand van bijna 80. Haar 2 dochters staken geen hand uit om haar te helpen… Dat snap ik dan weer niet.

Het is echt zo dat bijna niemand weer terug onder een betonnen dak durft. De meeste huisjes die nu gebouwd worden zijn van hout met een golfplaten dakje. Daar durft men wel in te gaan wonen. Dit is goed te doen op het platteland waar voldoende ruimte is, maar in de stad is dit bijna niet te verwezelijken. Er is geen ruimte om te bouwen en de puinhopen die er liggen zijn voorlopig nog niet opgeruimd.

De regering praat al over een gebied buiten de stad in te richten als nieuw woongebied. Maar bijna alle mensen die in Port-au-Prince wonen hebben daar ook hun bron van inkomsten... Marktvrouwtjes, broodverkopers, zakkenrollers, suikerrietverkopers etc... Deze mensen willen écht niet 2 uur rijden buiten de stad geplaatst worden op een groot veld zonder schaduw en dus ook zonder inkomsten. Je zult deze mensen dan dagelijks van voeding moeten voorzien en op den duur zal hun woonomgeving zich vervormen tot een grote krottenwijk buiten Port-au-Prince.

Ik heb aan diverse (rijkere) Haitianen gevraagd wat zij van het plan vinden. Zij  zijn er erg positief over. ‘Die mensen krijgen een prachtige plek om te wonen en een huis...’. Als ik dan vraag of zij er zelf ook naar toe willen gaan is het antwoord: ‘Nee, natuurlijk niet! Wij blijven liever in Port-au-Prince wonen. Wij hebben hier toch werk!!’ Zo blijkt dus dat het niet echt zo'n goed plan is. De regering wil natuurlijk wel dat een grote groep armen uit de stad gaat en er meer ruimte en veiligheid komt voor de rijken, maar zó werkt het niet!

Hier in Port-au-Prince is elke dag wel weer wat te zien. Of het nu kinderen zijn die spiernaakt in een waterstraal op straat spelen, of 's avonds de koopvrouwtjes met kaarsjes bij hun broodstalletjes, of het ‘internetcafé’ bij een kampje onder een paar stukken zeil, of mensen die zich, in alleen een onderbroek, op straat staan te wassen, of ingestorte gebouwen die langzaam, stukje voor stukje, afgebroken worden en verdwijnen... Er is altijd wel wat !!!

Deze week gaan Karin en ik langs de bijna 60 kampen die P&A onder zijn hoede heeft genomen. Daar gaan we kijken hoe het staat met de hygiëne, toiletten, water, medische zorg, onderdak (tenten of alleen zeiltjes), scholen, etc. Nu bijna 3 maanden na de aardbeving moet alles weer opnieuw in kaart gebracht worden, om de zorg evt. aan te passen.

Wij hopen toch dat mensen weer terug naar hun huizen zijn gegaan. En dat gezinnen hun kinderen vanaf deze week weer naar school durven sturen. Maar waarschijnlijk zal het nog niet zover zijn en zal er nog een lange tijd overheen gaan voordat men weer wat meer ‘durft’. Ik zal er de volgende keer meer over schrijven.

Nederlanders kom je hier ook wel tegen en omdat de groep niet zo groot is ontmoet je elkaar al snel. Gisteren zijn we een dagje weggeweest met een Fries die mij op het spoor was gekomen via het Friesch Dagblad. Net werd ik gebeld door andere Friezen, die mij nog kenden door de verloskundige zorg die ik aan hen gegeven heb in Sneek. Ze zijn hier voor een paar weken en wonen 5 minuten rijden hier vandaan. Wat is de wereld toch klein!!

Inmiddels is het weer bedtijd en ga ik dit blog afsluiten. Ik zal er wat foto's bij doen en ik hoop dat het goed overkomt.

Hartelijke groeten, Annet Nellen

22 maart

Gratis douche...

De service gaat wel erg ver bij Haitiaanse scholen van Woord en Daad......zelfs in een gebied dat bekend staat om zijn enorme droogte kreeg ik deze week een gratis douche van een leraar bij een school in Ganthier!! We hebben er erg om moeten lachen, maar eigenlijk is het toch een beetje zielig voor die man.

Op vrijdagmorgen ben ik met Karin en 2 ingenieurs van Parole et Action naar Ganthier geweest om de scholen te inspecteren en te kijken of en hoeveel tenten er nodig zijn. De eerste school die we bezochten stond er goed bij. Dit was de tweede inspectie en nu was er ook overleg over de vraag of een tent noodzakelijk was op die plek. Op het schoolplein werd aan de kinderen geen les gegeven maar was het meer iets van spelen en leren voor kinderen van alle leeftijden. Je hoeft niet naar school te komen maar als je komt kun je spelenderwijs ook nog wat leren.

Op 5 april hopen de meeste Haitiaanse scholen weer te beginnen maar héél veel scholen staan er niet meer of zijn zó beschadigd dat het onveilig is. De leraar met wie wij spraken was erg vol van het feit dat hij nog in leven was (terwijl er in het gebied waar wij waren echt bijna niéts was ingestort). Tijdens het praten vloog de nattigheid ons om de oren, hij bleef maar vol vuur doorpraten en had het gelukkig zelf niet door.

De huisjes zijn van klei en de daken van stro. Het frame waarop de huizen op het platteland zijn gebouwd is van hout. Al moeten deze huisjes ongeveer 1x in de 10 jaar vervangen worden, toch is het een prima bouw tegen aardbevingen. Of het ook zo bestand is tegen orkanen...

Ondertussen zijn we alweer een week verder. Ik heb het erg druk en er komt dan niet zoveel van het weblog. De week gaat hier snel voorbij! Ik ben druk met het versturen van e-mails naar Nederland, omdat er vanaf die kant ook van alles geregeld moet worden. Op de kade van een havenplaats in de Dominicaanse Republiek staan nu 2 containers vol tenten (voor gezinnen, kerken en scholen). We hopen dat ze deze week door de douane komen en dat ze met grote vrachtwagens hierheen komen.

Toen ik vrijdag de loods ging inspecteren die we huren om alles tijdelijk in op te slaan, bleek dat de muur (die tijdens de aardbeving ingestort was) nog steeds niet afgebouwd was. De week ervoor werd ons verzekerd dat dit die week al klaar zou zijn. Het excuus was dat er niet genoeg stenen waren. Dit klopt niet, want de handel in stenen voor huizen en muren bloeit volop en ze zijn overal langs de weg te koop. Nu is er besloten om het bouwen door te laten gaan en voorlopig een gewapende bewaker bij de tenten te zetten. Jammer dat het nodig is, maar eerst moet die muur af.

De veiligheid in Haiti is erg belangrijk. Ook omdat men weer begonnen is met ontvoeringen. Eigenlijk kun je niet zomaar rond rijden in de stad. Nu komen wij natuurlijk niet ‘down-town’, want veel gebieden daar zijn ‘red zônes’. Daar moet je dus niet zijn. Karin en ik bedachten dat nonnen eigenlijk nooit ontvoerd worden. Waarschijnlijk door hun hoofddoeken. Deze week zijn wij met hoofddoek naar het werk gegaan. We hebben er veel om gelachen! Eénmaal op het werk gaan ze natuurlijk snel af, maar in de auto is het misschien een goede oplossing voor onze veiligheid.

De mobiele kliniek zal hopelijk over 1 week actief worden. Het lijkt allemaal laat maar als je het tempo ziet van het werken hier in Haiti dan valt het toch nog mee. Het plan is om eerst 30 scholen te bezoeken en aan de kinderen zorg te geven. Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Er zijn op elke school die we hopen te bezoeken 4 leraren opgeleid om kinderen te helpen met hun traumatische ervaringen. Hopelijk durven de kinderen daarna toch weer hun school in te gaan, als deze nog staat. Het is een goed programma, gemaakt door een organisatie genaamd CRECH die hier in Haiti het curriculum verzorgt voor 200 Christelijke scholen.

Deze week krijgen we ook bezoek uit Nederland. Ongeveer 7 mensen zullen voor 1 week in ons huis komen wonen en gedurende de dag vergaderen en bezoeken afleggen om te kijken waar en welke soort hulp nodig is op korte termijn als noodhulp. Ook zal een kandidaat meekomen voor het algemeen coördineren van alles hier in Haiti.

Het is hier op de berg lekker koel in de avonden, maar deze week was het erg warm in de stad en dat voel je ook hierboven. Helaas lijkt het erop dat nu echt de regens komen. Elke keer dachten we dat de regentijd begonnen was, maar dan bleek het een buitje te zijn. Deze week heeft het echter erg veel geregend. Op het werk vroeg ik aan Haitiaanse collega's of ze nu toch in huis gingen slapen ipv onder een zeil ernaast... Ja, sommigen hadden in hun huis geslapen ...’maar we gaan morgen weer gewoon onder het zeil hoor!!!’

Er zijn natuurlijk veel huizen verwoest maar het is niet zo dat heel Port-au-Prince plat ligt. Veel huizen die nog staan zijn zelfs niet beschadigd maar de mensen zijn gewoon te bang om erin te gaan. Het grappige is dat ze vaak wel in huis koken, douchen en zich aankleden. Alsof er dan niets kan gebeuren. Hopelijk besluiten veel mensen toch in hun huis te gaan als het regent.

Het is tijd voor een kopje koffie. Jos is net terug van een Haitiaanse kerkdienst bij de Baptist Mission, mijn Creools is toch nog te beperkt om een hele dienst te begrijpen, dus ik houd het maar bij kerkdiensten via de computer. Toch wel handig hoor!!

Hartelijke groeten en tot de volgende keer, Annet

8 maart

Loopt hier wel eens iets op tijd...

Eén van de meest frustrerende dingen voor Europeanen in een land als Haiti is de 'tijd' . Er loopt hier werkelijk NIETS op tijd. Gelukkig voor mij ben ik wel wat gewend maar toch loop ook ik vaak tegen tijdgerelateerde problemen aan die me dwars zitten. Afspraken kun je hier met niemand maken, want als je om 10:00 uur afspreekt mag je blij zijn als die persoon er om 11:30 uur is!!

Al die tijd zit je dus te wachten, en om 12:00 uur heb je met iemand anders ook al een afspraak, dus loopt zo je hele dag in de soep. Het mooie hieraan is dat niemand, behalve jij, zich er druk over maakt. De Haitiaan zal zich niet verontschuldigen (of het verkeer krijgt de schuld en niet het te laat van huis gaan...) en ook de secretaresses vinden te laat komen heel normaal. Een vriendelijke lach en vergaderen maar...

Sinds een paar dagen rijd ik hier in een auto omdat Kees-Jan weer terug naar Nederland is gegaan. Het is een enorme Jeep waar wel 10 mensen (Europeanen!!) in kunnen. Wat Haitianen betreft dus 20!!! Ik stuur als een ervaren Jeep-rijder door het drukke en verwarrende Haitiaanse verkeer naar kantoor en vliegveld en probeer me echt aan de verkeersregels te houden. Want de politie zal eerder een ‘blanke’ aanhouden die geen gordel om heeft dan een Haitiaan die mensen op het dak en aan de zijkant van zijn auto heeft hangen.

Inhalen kan van beide kanten, veel toeteren, elkaar licht raken (je stopt écht niet voor een deukje of kras!!), pech hebben en in het drukke verkeer rustig midden op de rijbaan wachten tot een vriend langs komt om te helpen (niet even je auto aan de kant duwen zodat het verkeer weer door kan) géén verlichting in het donker, want dat is zonde van je dure lampen (zodat Kees-Jan bijna een brommer aanreed op zijn laatste avond hier) en de verhalen zijn eindeloos.

Toch lukt het me aardig om zonder krassen en deuken door het verkeer te komen. Gisteren moest ik iemand naar het vliegveld brengen en ben op de terugweg een beetje verdwaald....het duurde toen ruim 2 uur voor ik thuis was (maar nu weet ik wel waar het RUM- museum is én de Amerikaanse ambassade...

Ook was er gisteren weer een distributie van tarps (grote dekzeilen van 8x8 meter). Deze zeilen worden door de mensen gebruikt om hun tent tegen de regen af te dekken en zijn zo gewild dat er bijna gewonden vallen bij de verdeling. Ook gisteren was het weer zover. Degene die verantwoordelijk is voor het desbetreffende kamp heeft de namen van de meest in nood zijnde personen op een briefje en die worden dan voorgelezen, de persoon komt naar voren met zijn of haar ID kaart en krijgt een tarp.

Bij het eerste kamp ging het aardig rustig ook al zijn er altijd mensen die er 2 willen of die niets krijgen omdat ze niet op de lijst staan. De auto wordt altijd zo neergezet dat we snel weg kunnen komen als het te onrustig wordt. Bij het laatste grote kamp ging het een beetje mis. Er kwamen zoveel mensen om de auto staan die de tarps gewoon uit elkaars handen rukten en erom gingen vechten.

Op een gegeven moment wilden sommigen tarps uit de auto pakken en begon er een geschreeuw en gevecht. We zijn toen snel in de auto gaan zitten en weggereden terwijl diegene die aan het uitdelen was probeerde de achterdeur dicht te doen. Mensen gingen aan de auto hangen en begonnen er achteraan te hollen. Om van ze af te komen werden toen de tarps gewoon maar uit de auto gegooid waarna het gevecht onderling doorging, maar tenminste niet meer in de auto.

Zelfs een heel oude vrouw, die eerst nauwlijks leek te kunnen lopen en heel zielig om een tarp vroeg, bleek toch in staat om heel hard en al schreeuwend de heuvel op achter de auto aan te hollen zodat zij toch een tarp kon bemachtigen. Natuurlijk wil je iedereen helpen, maar als je eigen leven een beetje gevaar loopt kun je toch maar beter maken dat je weg komt.

De mobiele kliniek begint nu al aardig vorm te krijgen, nog de laatste dingen met de auto en hopelijk kunnen we dan over 1 week beginnen met het bezoeken van de kampen die geen medische hulp kunnen krijgen. Er zijn gewoon zóveel kampen dat je er soms moedeloos van wordt. Als deze mensen ook psychische hulp konden krijgen (daar wordt aan gewerkt) dan zouden er waarschijnlijk velen weer terug keren naar hun eigen huisje.

Niet alle huizen zijn natuurlijk ingestort, velen staan nog, maar men is gewoon te bang om erin te gaan. Met de juiste psychische hulp durven de mensen vaak wel weer naar huis te gaan. Deze situatie kan gewoon niet zo aanhouden want er is bijna géén plekje meer in Port-au-Prince dat niet gebruikt wordt als camping. Voor sommige mensen is het zelfs een verbetering op hun vorige leefomstandigheden, ze krijgen nu schoon drinkwater, huisvesting (tenten) en voedsel.

Gelukkig zijn de meeste voedseldistributies gestopt, want de mensen werden er erg afhankelijk van. Heel veel mensen kunnen ook weer gewoon aan het werk (als de fabriek waarin ze werkten niet ingestort is) en veel mensen doen dit ook. Het straatleven tiert weer welig en deze mensen verdienen dus ook weer gewoon de kost, net als anders. Waar echte nood is word vaak ook geholpen. De één is bezig met herbouw van huizen en inspectie van gescheurde woningen, de ander met toiletbouw in de kampen en weer een ander met medische hulp.

Alles kost hier veel tijd maar gaat toch door. Denk maar een beetje aan ons, zo ver van Holland maar toch zo nauw verbonden. Morgen is het alweer zondag met kerkbezoek en gelukkig ook even geen werk. (Want zelfs op zaterdag gaat alles gewoon door en ook 's avonds zitten we met elkaar te overleggen.)

Groeten aan iedereen van Annet Nellen

26 februari

Haïti beeft...nog steeds...

Door de drukte van werk en verhuizing is het er niet van gekomen om eerder aan mijn weblog te werken maar nu, om 21:00 uur 's avonds kan ik eindelijk zitten en wat schrijven. Zoals jullie misschien wel op het nieuws gehoord of in de krant gelezen hebben beven we nog steeds hier in Haïti.

Deze week hadden we maandag nacht twee bevingen, één van 4.7 op de schaal van Richter en 1 kleinere er vlak na. In het weekend hadden we dat ook, toen woonde ik nog bij de Haïtiaanse familie in huis en was Karin net aangekomen. Ook deze beving was van dezelfde kracht. Plotseling schud je heen en weer in bed en dan is het weer over.

Op maandag zijn we naar een ander huis verhuisd en lagen we laat op bed. Toen de aardbeving kwam was het ongeveer 01:35 en we sliepen eigenlijk net. Voordat je dán weer slaapt is het al snel een uurtje later. Overal hoor je dan honden blaffen en mensen praten. In Port-au-Prince zijn gelukkig geen gewonden gevallen bij deze bevingen maar wel weer huizen beschadigd. De mensen zijn nog steeds erg bang en de kampen , die overal als paddestoelen uit de grond komen, zullen voorlopig niet leeg raken.

De voedseldroppings in het land gaan nog wel door maar toch minder dan voorheen en ook de distributieplaatsen van voedsel in de stad worden minder. De mensen proberen, ondanks het leven in tenten, toch weer gewoon mee te doen in de maatschappij. Langs de weg is het weer vol met kleine handel, supermarkten worden weer drukker en de mensen die boven de stad in de bergen wonen komen weer naar beneden met wortels, uien , aardappels en fruit. Ook word er weer geroddeld en ruzie gemaakt, gespeeld met water, gemopperd op kinderen en gelachen  over die gekke “blanc” met hun vreemde taaltje.

Op het werk is het ook erg druk. De auto die we gaan gebruiken als mobiele kliniek heeft vandaag wielen gekregen en is alvast ontdaan van spinnen en ander ongedierte. Ook is er een mooi voorraadje medicatie om mee te beginnen. Deze medicatie hebben we gekregen van Amerikaanse en Canadese (zendings)organisaties en worden bewaard in een grote gekoelde tent van ongeveer 20 bij 5 meter. Karin had medicatie nodig voor de AMG kliniek en ik voor de onze.

Met de lijsten in de hand liepen we door deze geweldige tent en we konden bijna alles krijgen wat op onze lijsten stond. Het gaat over tabletten , capsules, antibiotica, hypertensie medicatie, lege pillen potjes en flesjes om je voorraad in te verdelen, stethoscopen, verbanden, gaasjes, infuusvloeistoffen, hechtdraad, handschoenen etc, etc. Heerlijk, zo'n winkel waar je alles gratis krijgt. Toch moeten we oppassen dat het “gratis” gevoel niet de overhand gaat krijgen want dan zijn binnen de kortste keren al de apotheken in Haïti zonder werk.

Het is goed dat de mensen hulp krijgen maar door alles (voedsel, water, medicijnen etc.) gratis weg te geven kweek je een soort afhankelijkheid bij de mensen die er bijna niet meer uit te krijgen is en je neemt ook hun trots weg. Het is bijna stilzwijgend afgesproken dat al het “gratis” binnen 6 maanden wat over moet zijn en dan de mensen weer een klein bedrag (bv 30 cent) te laten betalen voor een consult met medicatie bij de kliniek.

Waarschijnlijk geeft het wel meer werk bij de kliniek maar het geeft de Haïtiaan een gevoel van eigenwaarde en trots, omdat hij of zij in staat is op deze manier te laten zien dat er zelf voor het gezin gezorgd kan worden. Het is soms erg moeilijk om dingen gedaan te krijgen van officiële kant. Omdat er bijvoorbeeld in het gebouw van het ministerie van gezondheidszorg meer dan 200 doden zijn gevallen is er een tekort aan vaccinatie kaartjes en goede inlichtingen over de te  “bewandelen wegen” in de gezondheidszorg. Veel computer gegevens zijn verloren gegaan en het moet nu dus allemaal weer op gang komen met nieuwe mensen. Dit neemt veel tijd en kan behoorlijke frustraties geven bij de hulpverleners.

Op het vliegveld gingen we 2 of 3 maal per week naar de vergaderingen van de UN over de toestand van diverse gezondheidszorg organisaties in het land maar deze week werd ons de toegang geweigerd omdat we niet op de lijst stonden. Je kan dan praten wat je wilt maar je komt er niet in. Natuurlijk kan je je hier erg druk over maken maar dat heeft geen enkele zin want ze lachen je alleen maar uit. Dus moet je weer allerlei wegen gaan bewandelen om ervoor te zorgen dat je naam op de lijst komt en je er weer in mag. Zucht...

Gelukkig kunnen we wel doorgaan met van alles uit te zoeken over het aankomende landelijke vaccinatie programma. Het zal nog best moeilijk worden om ervoor te zorgen dat sommige kinderen niet 2 of 3 keer voor het zelfde gevaccineerd worden want men is hier gek op “spuitjes” en hoe meer hoe beter!! We zijn nu allemaal manieren aan het bedenken hoe we dat kunnen voorkomen. Een stempel met onzichtbare inkt lijkt tot nu toe de beste optie, maar hoe lang blijft dit op de huid, waar is het verkrijgbaar en hoe kunnen wij het wel zien ??? Heeft iemand een idee???

Nog even over de samenwerking met elkaar als Nederlanders. We zitten nu dus als een soort Nederlands eiland in de bergen van Fermath ( waar het 's avonds heerlijk koel is) en hebben ook het huis al gedeeld met 2 Amerikanen die onderdak zochten. Het is erg moeilijk om in de stad wat te vinden dus moet je het hogerop zoeken. Het gaat dus goed met ons en het is fijn dat we aan het einde van de dag dingen in onze eigen taal kunnen delen.

Als je ons nu kon zien zitten ........ met z'n vieren in de huiskamer, ieder aan zijn/haar  laptop, om nog even te werken of , zoals ik nu, deze blog te schrijven. Het is bedtijd, 22:30 uur (ook al denken de muggen hier anders over) dus tot de volgende mail!

Hartelijke groeten, Annet Nellen

18 februari

Het leven in Haiti.

Het is weer een paar dagen verder, donderdag 18 februari en de dag was lang en warm. Afgelopen nacht en de nacht daarvoor heeft het hard geregend en voor veel mensen die alleen onder een laken/tent zaten gaf dit grote problemen. Niet alleen werden ze vanaf boven drijfnat maar ook al het vuilnis en ander 'afval' spoelde tussen hun voeten door. Eerst de tent in en daarna weer uit. Ook zijn de nachten koel voor Haitiaanse begrippen. Het is dan erg moeilijk om je kinderen droog en warm te houden.

Waarschijnlijk heeft de regen ook mensen terug naar huis doen gaan, het huis waar ze eigenlijk nog niet in durven ivm naschokken en instortingsgevaar. Iedereen wacht op het verlossende woord van president Preval die vertelt dat het gedaan is met naschokken en het weer veilig is om 'onder dak' te gaan. Natuurlijk kan die man ook niet weten of dat waar is maar het Haitiaanse volk, dat eerst al het vertrouwen in hem opzegde, heeft hem nu weer terug in hun armen genomen en hij kan geen kwaad meer doen.

Ik heb hier 1 lichte naschok gevoeld, toen ik in bed lag. Alles schudde even en toen was het weer over. Het ging zo snel dat je dacht 'was dit er nu één of niet??'. Tot je de volgende ochtend hoort dat het  inderdaad een naschok was. Het werk aan de mobiele kliniek waar ik mee ben begonnen krijgt langzaam maar zeker vorm. We hebben een grote Jeep gekregen die eerst opgeknapt moet worden en ik ben druk bezig met de benodigde medicijnen bij elkaar te krijgen.

Helaas is ook bij Parole et Action de voorraad medicamenten laag dus moet er wat uit het buitenland komen. Alles gaat hier tergend langzaam, (wat ik wel gewend was) maar uiteindelijk zal er spoedig een kliniek zijn die naar de mensen in de kampen van Delmas 75 en Silo kan gaan. De plannen voor Leogane moeten nog gemaakt worden, maar alles zal op een keer klaar zijn. Volgens Hollandse begrippen kan alles sneller en beter, maar volgens de Haitiaanse begrippen werken wij veel te snel en zo gaat dat hier nu eenmaal niet...

Vandaag zijn we naar de kliniek van AMG geweest in de wijk Bel Air. Dat klinkt nogal deftig maar niets is minder waar. De Bethesdakliniek staat in een druk stukje van Port-au- Prince. Helaas staat het door de aardbeving op instorten. Ook eromheen is veel ingestort. We zijn binnen geweest en hebben de enorme scheuren in de muren gezien en ook stukken dak die op straat liggen. De kerk ernaast is ook erg beschadigd en kan niet meer gebruikt worden. Het was een prachtige kerk en er was net een nieuw dak opgekomen. Nu zijn alle banken aan de kant geschoven en ligt er regenwater op de vloer, een triest gezicht.

De kliniek wordt nu gehouden op het plein van de naastgelegen school, onder een plastic afdak. Nu is daar niets mis mee voor nu, maar de gynaecoloog die ook voor de kliniek werkt kan echt  zijn werk niet uitvoeren in de open lucht!!! Ook de huisarts kan zijn werk niet goed doen. Uitkleden voor de dokter doe je ook liever niet in de open lucht met 200 toeschouwers.

Morgen komt Karin, een Nederlandse verpleegkundige die voor negen weken voor AMG gaat werken. Karin gaat 's ochtends helpen in Bel Air en 's middags waarschijnlijk bij ons op de Delmas.
Ze is van harte welkom!!

Ook zijn we vandaag naar een huis gaan kijken. Op dit moment zit iedereen verspreid door de stad, bij mensen in huis of in guesthouses. Deze situatie wordt moeilijker omdat guesthouses geen plaats meer hebben (door eerdere reserveringen) en Jos en Kees-Jan binnenkort zonder verblijfplaats zitten. Ik zit nog wel even goed bij mijn Haitiaanse familie maar Karin trekt bij mij in. De slaapkamer wordt toch wel erg krap, met onze bedden strak naast elkaar en verder weinig bewegingsruimte.

Gelukkig zijn we erin geslaagd een huis te vinden, iets hoger op de berg boven Petion-Ville. Hier kunnen we allemaal in en het is er koeler dan beneden in de stad. Wel is het wat verder van het kantoor en moet ik een uurtje eerder mijn bed uitkomen.........brrrrrr, niets voor mij!!!! Gelukkig waren we het er allemaal over eens dat dit een goede oplossing voor ons woonprobleem is.
Maandag of dinsdag kunnen we er al intrekken, het is gemeubileerd.

Ik hoop dat iedereen nu weer een beetje op de hoogte is van het reilen en zeilen op Haïti. Jos en Kees-Jan schrijven hun stukje over het werk en het dagelijks leven en ik het mijne. Op deze manier krijgen jullie een divers beeld van Haïti en van de mooie en minder mooie dingen.

Heel hartelijk gegroet, Annet Nellen

13 februari

Donderdag zonder problemen in Haïti aangekomen. Het was toch wel heel speciaal om met een vliegtuig van UNHAS met allerlei vrijwilligers van El Higuero in de Dominicaanse Republiek naar Port-au-Prince te vliegen.

Het was een bonte mix met mensen van bijvoorbeeld Unicef, Artsen zonder grenzen, Rode Kruis etc. Onderweg werden veel verhalen uitgewisseld en sommige vrijwilligers kwamen zelfs voor een tweede keer, ze hadden alleen maar even een adempauze van een paar dagen genomen in de Dominicaanse Republiek.

Zodra we boven Port-au-Prince vlogen was de ellende al zichtbaar. Het gedeeltelijk ingestorte paleis was goed te zien en zo ook de grote cathedraal die totaal vernietigd is. Toen we geland waren bij het UNHAS veld was er geen douane of iets officieels en konden we zo doorlopen. Geen stempeltje of visum.......vreemd hoor (of ik hier ooit nog wegkom???) Kees Jan haalde me op en we zijn via een omweg naar het kantoor van Parole et Action gereden en zagen onderweg natuurlijk de gevolgen van de vernietigende kracht van de aardbeving.

Veel huizen waren op de weg gevallen en hier en daar hadden mensen net genoeg ruimte gemaakt om auto's door te laten. Sommige huizen en muurtjes werden gestut met dunne boomstammetjes om te voorkomen dat ze nog verder instorten. Zoals Jos ook al eerder schreef zie je overal grote zeildoeken gespannen tussen paaltjes of bomen, maar niet aan de huizen vast. Veel huizen waren diverse verdiepingen op elkaar en de doden moeten nog geborgen worden.

Men is nu vooral bezig met overleven. De grootste angst is nu de regentijd die binnenkort gaat beginnen. Er is hier en daar al wat gevallen maar de grote regens komen binnen een maand en de zeiltjes zijn daar natuurlijk niet op berekend. Toen we 'avond langs een heel groot kamp reden in Petionville leek het bijna gezellig. De mensen zaten of lagen op dekens en doeken op de grond en overal branden kaarsjes en olielampjes. In groepjes waren ze psalmen aan het zingen en overal klonk ‘alleluja’. Als je niet beter wist zou je denken dat het een grote familie camping was... alleen als je niet beter zou weten.

Vrijdag was de eerste van 3 gedenkdagen voor de doden en de mensen houden kerkdiensten om vergeving te vragen en kracht om door te gaan. Voodoo is hier bij iedereen bekend en men weet dat het niet samen gaat met Christus die ook door zoveel mensen hier beleden wordt. Op deze dagen praten de mensen ook veel over wie er omgekomen is en in de kerkdienst van vrijdagmiddag mocht een ieder naar voren komen die een familielid of vriend verloren hadden.

Tranen vloeiden ruim toen en ieder zijn verhaal vertelde. Een vrouw had schoonouders, moeder en man verloren en ook de kleine kinderen van haar zus waren omgekomen. Haar zus was gewond naar een ziekenhuis vervoerd maar ze wist niet naar welk ziekenhuis en dus ook niet of ze nog in leven was. Leraren vertelden van hun omgekomen leerlingen, studenten van de universiteit van hun mede studenten waarvan er heel veel in de universiteit zijn omgekomen.

Zelf had ik 's ochtends een gesprek met Alexander, een jongeman die op het moment van de beving als advocaat werkzaam was in het gerechtsgebouw. Hij verblijft ook in het huis van de Haïtiaanse familie die mij ook zomaar een kamer gegeven heeft. Alexander zat met nog 2 collega's in de rechtszaal toen de beving begon. Hij kon niet weglopen want het schudden was zo erg dat hij telkens omviel. Toen het gebouw instorte is hij op zijn knieën gevallen met zijn lichaam voorover en de armen uitgestrekt.

Toen hij in een oogwenk door het puin bedekt was  kon hij niets meer bewegen. Zijn armen werden door dikke stukken beton op de grond gehouden en zijn knieën lagen onder hem met een betonplaat op zijn rug. Met zijn collega's kon hij nog wel praten maar hij kon ze niet zien. Ze hebben gebeden en gezongen en in de nacht is een collega overleden.  Alexander had zoveel pijn dat hij ook bad dat hij maar dood mocht gaan. 

In de loop van de ochtend is hij door onbekenden onder het puin vandaan gehaald. Wonder boven wonder was hij niet ernstig gewond maar zijn collega is met een gebroken rug naar Frankrijk vervoerd. Alexander heeft letsel opgelopen aan zijn linker schouder, een plexus lesion, en hoopt met goede therapie weer gebruik van zijn arm te kunnen krijgen. Hij vertelde mij dat hij nu niet meer op straat durft omdat hij zich schaamt voor zijn 'lamme' arm. Haïti is erg hard voor minder validen...

Zelf heb ik vrijdag en plan gemaakt voor het starten van een kliniek in Silo. Silo is een groot gebied ten oosten van Delmas 75 area, waar  het kantoor van P&A staat. Er waren 3 klinieken en die zijn ingestort, dus tijd voor een nieuwe.

Vanochtend ben ik samen met Ing. Dorsainville (ook van P&A) gaan kijken bij een kerkgebouw die dienst zou kunnen doen als kliniek. Het zat vol met biddende mensen maar het was ook heel opvallend te zien hoeveel mensen er buiten stonden. Niet omdat er geen plaats meer was (want Haïtianen kunnen erg veel makke schapen in een kerk passen) maar omdat de mensen gewoon te bang zijn om in een gebouw met een dak te gaan.

Morgen is het zondag dus een dag van rust, maar maandag gaan we vol goede moed beginnen met het werk waarvoor ik hier ben. Voor nu, hartelijke groeten en een goede zondag gewenst vanuit Haïti, Annet Nellen