Weblog Jos Joosse

Hieronder leest u over de belevenissen van Jos Joosse, die via ZOA-Vluchtelingenzorg uitgezonden is geweest naar Haïti.

7 mei

Haïti in beweging...

Jullie hebben wellicht gelezen over de 3.8 biljoen Euro steun van de donorlanden voor het geteisterde Haïti. Gigantische bedragen voor enorme verbeteringen en daar word je stil van en tegelijkertijd zenuwachtig hoe je dit kan gaan besteden. Grootse plannen liggen klaar voor een totaal waterleidingnet, riolering, woning- en kantorenbouw en tenslotte een plan voor de wegenbouw en havenaanleg.

Om dit te realiseren zeggen we wel eens op z’n Hollands: iedereen die miljoenenstad uit en schoonschip maken zoals puinruimen, krottenwijken bulldozeren en plastic inzamelen. Daarna 1e klas woningbouw – hoge kantoren – veel fabrieken en vervolgens mogen de inwoners terugkeren om zich te nestelen in hun nieuwe behuizing. En nu maar het startsein afwachten en tot uitvoering komen.

Als we het zo gaan oppakken hebben we geen schijn van kans om ook maar iets gezamenlijks tot stand te brengen want je krijgt in de eerste plaats de mensen niet uit hun krotwoning omdat ze door alle instabiliteit van de regering nooit de zekerheid hebben gekregen om eenmaal weer terug te kunnen keren. Ook is er gewoonweg geen geld bij de miljoenen armen om ook maar iets te kunnen betalen voor een nieuw onderkomen terwijl dit wel moet ter voorkoming van jaloezie bij anderen met alle gevolgen van dien.

Zie hier het probleem van mooie plannen op de tekentafel maar grote onrust ter plaatse. Gelukkig dan maar dat er kleine organisaties zijn zoals Woord en Daad en ZOA die goed op de hoogte blijven van alle biljoenen plannen maar tegelijkertijd nu in het klein beginnen. Maar wel beseffen: wie het kleine niet eert is het grote niet weert...

Kruiwagentransport
In onze werkgebieden gaan we gestadig door met de hulpverlening en zijn genoodzaakt om goed na te denken over hoe je alles kunt vervoeren in de aangebroken regentijd. Deze maand hadden we trouwens de eerste grote bui. We hoorden van evacuatie van tentbewoners, die nog steeds vanwege hun ingestorte huis op de rivierbeddingen verblijven, maar weggespoeld werden.

Ook wij kwamen met moeite ondanks 4-wielaandrijving de berg op, al waar ons huis staat, en daar wachten ons 2 verrassingen: de regenput was weer vol voor de komende weken om te wassen en te koken en uit het stopcontact kwam water. Dit laatste duurde niet zo lang omdat een schemerlamp nu eenmaal op elektriciteit draait en de eerste vonken van kortsluiting gratis vuurwerk gaven. Op Haïti is een probleem niet iets om op te lossen maar leren hoe ermee om te gaan en daar zijn we nu druk mee.

We hebben voor het puinruimen 120 kruiwagens op rubberwielen gekocht. De bewoners krijgen die in bruikleen en met 2 buurfamilies wordt het terrein schoongemaakt om eenvoudige huizenbouw te realiseren. Al zingend werd het kruiwagentransport ingeluid maar na 2 dagen zagen we weinig vorderingen maar wel kapotte kruiwagens. Het bleek dat dit product – made in China - slechts gebruikt kon worden tot maximaal 5 kg. laadvermogen. Klein miskoopje dus maar dankzij de technische school van Woord en Daad werden er door leerlingen snel extra ondersteuningen gelast en kon, onder wat minder gezang, een grote productie worden gehaald.

Drinkwatertransport
Bij transport hoort ook dat er drinkwater uit de grond gepompt moet worden en toiletten moeten worden gereinigd. Het eerste kostbare water vloeide rijkelijk en met hoge kwaliteit uit de buis en de boormeester was tevreden . Bij de 2e boring bleek een rots sterker te zijn dan de boor en een extra boring vond plaats. Verbazing alom dat er maar op 20 meter afstand wel prima water vloeide en weer was de meester tevreden.

Onze opzichter echter niet want die telde de ingebrachte buizen en kwam 30 meter ondieper uit dan de werkelijkheid. Maar leg dat maar eens uit als alles al onder de grond zit. Elk pompwater wordt getest op kwaliteit en een ingevlogen laboratorium uit Duitsland gaf een duidelijk schriftelijke verklaring met de opbeurende mededeling : Klares Wasser und alles in Ordnung. Ook een derde boring werd volgens de begroting uitgevoerd. Na 3 dagen stampen, trillen en draaien kwam het water eindelijk boven.

Ondanks het eerlijke werk van de boormeester en dus van een vereiste diepte helaas toch een zoutsmaak. Dat is een tegenvaller voor de bevolking en een extra methode moet er aan te pas komen om het drinkbaar te maken. Hoe is het mogelijk vraagt de kenner zich af dat de waterkwaliteit zich zo wijzigt- oorzaak aardbeving van 12 januari 2010 is de algemene opvatting. De aardschollen hebben zich verplaatst en zoet werd zout door de aangrenzende oceaan maar ook omgekeerd. Het doet me toch denken aan de tekst, hoewel Bijbels anders geformuleerd, dat na het bittere zoet zal volgen.

Bijzonder transport
Gedurende de paasdagen waren de Haitianen ook op de been. Op donderdag en vrijdag het stilstaan bij de herdenking van de Kruisiging waarbij in de vele kerken samenkomsten plaatsvonden. Ingetogenheid en verwondering alom dat in al onze tekortkomingen er toch verzoening mogelijk is bij God die Zijn Zoon gaf. In sommige kerkdiensten werd gesproken over de relatie van de aardbeving met onze zonden en weer ergens anders een opwekking om bij je zelf na te gaan wat jouw persoonlijke relatie met onze Heiland is.

Onze Haitiaanse geloofsgenoten hebben zo hun eigen manier van uitingen die ons vaak vreemd en onbekend overkomen. Zo zullen ze dat ook wel van ons denken als je in alle eerbied “achter de pet bidt”. De waarheid ligt bij dit soort zaken echt niet in het midden maar vaak heel dichtbij of ver weg - het is hoe dan ook ons aller verantwoording en dat deel je wel met de landgenoten hier.

Bij de paasdagen hoort ook een feestelijke maaltijd en dat werd gevierd van tent tot overvol hotel met hulpverleners. Er werd gedeeld, gekocht en gegeven en dat is het sociale wat je dan weer zo voelbaar in dit land merkt. De geit en kip op imperiaaltransport doen er ook aan mee en bij geen diepvries ga je er nu eenmaal wat anders mee om...

Huiswaartse beweging
Tot slot is ook te vermelden dat ik het voorbeeld van de Haitiaan op me zelf ga toepassen. Zij in hun eigen huis, straks of nu, en ik inmiddels weer in m’n woonplaats Huizen. Haïti is een bijzondere ervaring geweest omdat we er als gezin ooit woonden en nu weer even terug zijn geweest met grijze haren.

Een aardbeving is een plotselinge ramp zonder aankondigingen dat geeft een groot onveilig gevoel. Ervaren zijn de naschokken en het leed bij zoveel gezinnen. Toch ontdekten we dat er langzaam een verwerking plaats vindt - men praat er over en bemoedigt elkaar. We hopen het op afstand vanuit Nederland verder te volgen en misschien nog een keer terug te gaan dit jaar.
Het werk wordt voortgezet door m’n Haitiaanse collega Alain die de plaats in ons “rampenteam” goed invult en verdere acties uitvoert onder de ZOA en de CRWRC vlag.
 
Hartelijke groeten Jos Joosse

15 maart

Over de drempel...

Laten we eerst eens naar de situatie van vandaag kijken – wat ervaart de Haitiaan en waar kijkt hij naar uit?

De naschokken blijven uit. In die angst leefden wij als Nederlanders ook. Niet prettig om dat vreemde zware geluid te horen met rinkelende ramen en bewegend bed. Juist omdat je de ernstige gevolgen hier direct ziet doe je er alles aan om je te beschermen.Maar een aardbeving komt onaangekondigd en dat is anders dan een naderende storm, vuur of menselijk geweld. Wij boffen met een goed huis dat is geinspecteerd door de ingenieur en daarna goedgekeurd voor bewoning.

De ingenieur is een beetje heilig. Wat hij zegt of adviseert heb je op te volgen. Zelfs de overheid promoot dit via de radio. Een best betaald baantje dus. Maar de beste ingenieur durft ook hier niet garant te staan voor risicovrij wonen.

Het is nog net geen regentijdseizoen maar het komt eraan. 32 graden in de stad en strakke blauwe luchten maken plaats voor bewolking. Met een triest vooruitzicht van regen op het dak van je tent of de gestadige drup van een zeiltje boven een familie als een triest hoopje mensen. De kinderen zien het wel zitten om in de regen te spelen of te douchen onder een kapotte regenpijp. Ook menige moeder, die traditie getrouw, het water voor het gezin moet verzorgen ziet de loopafstand minder worden nu regen van eigen dak kan worden opgevangen.

En wat dacht je van de 95 % overige oppervlakte van Haïti, dat smachtend naar water uitziet voor een stukje landbouwgrond. Zo bad men deze morgen in de kerkdienst voor hen die regenwater moeten keren (familie in de tent) en degenen die er juist op moeten teren (stukje groentetuin afhankelijk van de regen). Beiden bewonen de aarde en staan onder God’s heerschappij met liefdevolle ontferming.

De tenten zijn met duizenden tegelijk verstrekt door hulporganisaties. De meeste mensen durven niet in hun defecte of nog net overeindstaande woning te kruipen. Bang voor omvallend puin tijdens een volgende schok. De grote groep mensen die huis en haard compleet hebben verloren, hebben niets meer te verliezen. Zij moeten onder een zeiltje of in een tent wonen, wachtend op een tijdelijk klein huisje of gewoonweg sparen voor een nieuw huis en elke dag een steentje metselen.

We hebben als ZOA /Woord en Daad-medewerkers geen keus als het er om gaat wie wel of niet een tijdelijke tent ontvangt. Jaloezie moet je voorkomen, zodat ze elkaar niet letterlijk de tent uitvechten. Daarom krijgt iedere gedupeerde een tent en/of een groot zeil wat in ieder geval voor wat ventilatie zorgt. We maken wel keus in wie wat ontvangt of helemaal of gedeeltelijk geholpen wordt.

De beter gesitueerde krijgt gereedschap en de armste families of alleenstaanden een standaard formaat huisje wat later wat vergroot kan worden. De rijke ontvangt niets maar wordt wel serieus meegenomen als bewoner van de wijk. Juist nu zie je dat men sociaal bezig is voor elkaar en dat doet je goed. Veel troosteloze families kunnen aankloppen bij electronisch beveiligde villa’s, waar waterafgifte en een opbeurend woord de kloof van arm en rijk versmalt. Ook hier de slogan “samen voor een nieuw Haiti”.

Het is nu zover dat de stad en plattelandsdorpen onder de organisaties zijn verdeeld en de families in kaart zijn gebracht. In getallen praat je dan over 850.000 personen. Zij zijn overigens ook ondergebracht bij de overheid die, hoe gebrekkig ook, de verdeling onder de hulpverleningsorganisaties volgt. Daar moeten we respect voor hebben. De gezinssamenstelling en noden worden bekend en ook met eigen ogen gezien door velen die huis aan huis op onderzoek uitgingen.

We hadden daarvoor studenten opgetrommeld, die nu helaas geen onderwijs ontvangen. Zij worden via een korte cursus wegwijs gemaakt met een enquette formulier. Tegelijkertijd wordt het huis gecontroleerd op schade. Om een beslissing te nemen om het huis af te breken, of te herstellen met goed gereedschap. Ik mocht ook een enkele dag de ingenieur uithangen en dan kom je leuke dingen tegen.

Zeker ook zogenaamde slimmerikken die het liefst een nieuwe woning zien gerealiseerd. Zij wijzen op scheuren die niets met een aardbeving te maken hebben. Het is nu om de tafel zitten en beslissingen nemen samen met de overheid. We weten dat je ook in deze situtaties moet oppassen niet teveel te geven. Daar maak je bedelende handen van. Gereedschap wordt daarom verstrekt om bouwvakkershanden te realiseren. In een aantal gevallen ook een nieuw huisje, als gift voor de meest zwakken in de samenleving.

Schade heeft een oorzaak en dat is niet alleen de hevigheid van de aardbeving. Als je als  bouwondernemer cement gebruikt en je hebt het niet breed, dan is de verleiding groot minder cement in de constructies te doen. Of vuil of zoutzand i.p.v. schoon rivierzand te gebruiken. Ook verbaas je je over koppelingsconstructies in het beton - en ben je blij als je er veilig onderdoor bent gelopen.

Technische termen als beton rontgenfoto’s, UV drinkwater lampen en GPS tentplaatsingen via de sateliet winnen terrein. En een niet opgeleide Haitiaan gaat er heel gemakkelijk mee om. Ze lachen zich krom als je vertelt van Hollandse telefoons met een draadje verbonden in het stopkontakt. Aan de andere kant is het komisch om een arme drommel op zijn ezel, naast een eeuwenoude waterput, te zien bellen met mobieltjes op zonneenergie. Ook de laptop in de tent met een schotel raakt vertrouwd.

Duidelijk in dit alles is dat je van je fouten en gebreken moet leren en hulpmiddelen kan inzetten om fouten op te sporen of in de toekomst te vermijden. Dus geen gerommel meer met minder cement of water bij de melk maar eerlijk zijn in wat vereist wordt. Ook niet dagen oud regenwater verkopen als drinkwater. Dit vereist een gedragsverandering en daar werken we ook aan met gelukkig een beginnende controle door de overheid.

Een impressie van het huis-aan-huis bezoek:

• 3 vrouwen laten hun ingestorte weeshuisje zien. Doe je iets goeds voor de mensheid en nu deze catastrofe. Men was de wanhoop nabij en kunnen niet anders dan doorgaan met hun werk. Voorzeker dat er een nieuw huis komt...
• Ik ontdekte een niet ingestortte voodoo tempel. Hoe is het mogelijk dat dit niet beschadigd is? Eigenlijk bijna een beetje teleurgesteld dat deze afgoderij nu door kan gaan met zelfs een overtuigend machtsgevoel bij de eigenaar priester. Nieuw huis is dus gelukkig niet nodig. Belangrijker is, dat dit geen discussiepunt hoefde te zijn, want daar ben je als chr. organisatie niet zomaar klaar mee.
• Familie N. staat voor ingestorte woning en heeft veel noten op de zang. Nieuw huis graag met serre hier en veranda daar. Oma graag in een extra huisje in de achtertuin. Conclusie: wij zetten framewerk van het huis op en jullie mogen verder afbouwen. Een stapelbed extra geeft meer ruimte om oma onder hetzelfde dak te verzorgen. Hierbij de bouwvergunning...
• Gezinnetje M. In de tent voor een prachtige woning. Niet ingestort, klein beetje schade maar een probleem van andere orde: men durft de woning niet te betrekken vanwege evt. naschokken en alsnog instorting. Hier geen technisch probleem maar psychische nood, waaraan gewerkt moet worden. Dat is de klus voor het medisch opvangteam voor begeleiding van deze familie. Huis bewoonbaar verklaard - nu nog over de drempel stappen...

Gr Jos Joosse

27 februari

Puin ruimen…

Het was mistig vanmorgen op 900 meter boven Port-au-Prince. Om 06.00 wakker door de regen, honden en de collega ZOA-medewerkers Annet, Karin en Kees-Jan. Daarna de berg afgezakt naar de grotendeels in puin liggende stad. We boffen maar, om koel en hoog in de bergen te wonen en op adem te kunnen komen. Om een volgende dag de hitte van de stad weer in te duiken.

Het valt niet mee om een lege rijstrook te vinden tussen opstapelend puin en een mensenmassa die al maar onderweg is. Waarheen en waartoe is de eerste gedachte. Wat drijft de mensen om ondanks de grote aardbevingsramp te zoeken of verwachting te hebben van enige toekomst. Het houd je bezig en je vraagt je af wat jij zou doen in hun situatie.

De dag van morgen is er ‘quand notre Dieu vle’ (zo onze God wil”) om plannen te maken en plannen te realiseren. Elke morgen vragen we nadrukkelijk aan elkaar hoe het met de ander gaat en of je de nieuwe dag weer aan kan. Overbodig misschien maar in de context van het geheel toch goed om aandacht voor elkaar te nemen. De blanke en donkere collega’s in onze organisatie doen er veel aan om zichtbaar te laten merken dat je het samen moet doen en niet alleen de klus behoeft op te knappen. Dat geeft de burger moed.

Ook hebben we 2x per week een moment van meditatie om in de Bijbel te ontdekken waar we voor staan en dagelijks de hulp te mogen verwachten. Met gebed sluiten we af en vragen om bescherminging bij onze almachtige en liefdevolle God. En als je geestelijke blokkades voor de dag zou zien kan God je over de puinhopen heen helpen.

Plannen zijn gemaakt en de dag wordt geplukt met startende motoren. Chauffeurs checken de motor en de medewerkers gaan ieder zijns weegs. De een naar een plek in de stad, waar tenten overvol met mensen in de modder staan. Voedsel, tentzeil-uitdeling en waterdistributie staan op het programma en bij het zien van onze auto’s is er zichtbaar hoop.

Mijn plan is om een eerste instructie te geven aan een team in een kamp om de toiletgroep in orde te maken. Ze hadden beloofd een diep gat en een klein huisje te construeren voor toiletgebruik en zichtbaar staat er nu een en ander. Trots laten ze hun produkt zien. De afspraak is nagekomen: wij betalen de materialen en zij verrichten gratis de arbeid . Een vraag hierbij is wie de schoonmaak regelt en het onderhoud.

Over 2 dagen verwachten we antwoord en de eerste stoelgang kan dan een feit worden. Gemotiveerd gaat men aan het werk en zo is duidelijk dat de bewoners van het tentenkamp achter onze plannen staan. Dankbaar om zo een steentje te kunnen bijdragen. Ondertussen denken we na hoe het verder moet met de tentbewoners: ze willen zo graag terug naar hun huis, al of niet ingestort. Aan de andere kant durven ze s’nachts niet in hun beschadigde huis te slapen, bang voor naschokken, die ook deze week weer onverwacht optraden. Er moet rust komen in de tent is een uitspraak en dat is hier helemaal het geval.

Belangrijk is vertrouwen te geven aan de toekomst en daarin sta je elkaar bij. Gauw een nieuw huisje bouwen of snel repareren van de woning is geen definitieve oplossing.We hebben als organisatie geld maar begeleiden de mensen ook in het meedenken en vertrouwen te geven dat WIJ ER ZIJN om plannen te realiseren. Een tijd langer in de tent blijven wonen met onze hulp is effectiever dan nu een klein huisje geven en elkaar gedag zeggen met het idee dat onze klus is geklaard.

Er moet geïnventariseerd worden hoe ze ervoor staan en wat hun situatie is. De getroffenen zijn of huurder of eigenaar van hun beschadigde woning, en wie is er dan bij een nieuwe of verbeterde woning gebaat. Een eigenaar van grond en een ingestorte woning staat niet direct in de eerste plaats op onze lijst om te helpen. Je verwacht dat zo’n eigenaar niet bepaald straatarm is.

Zo ontdek je dat je niet zomaar aan iedereen nieuwe huizen kan aanbieden want ook jalouzie speelt mee en dat is overal zo. In die fase zijn we, helaas ook met een regenbui en veel ellende beland, en we tasten alles af om tot een goede oplossing te komen. Gelukkig is er rust onder de doelgroep die we helpen en staat men niet onder druk van: “de blanken gaan straks weg en ze laten ons aan ons lot over”.

Dat bedoel ik ook met puin ruimen. Dat je gevoelens van wantrouwen en onrust moet weren om zo samen oplossingen te vinden en op een juiste manier de spijker op de kop te slaan .
Over spijkers, hamers en koppen bij elkaar steken weer een volgende keer.

Groeten Jos Joosse

22 februari

Overmorgen…

De Haïtiaan houdt niet van vooruitdenken en zeker nu niet na al het aards geweld. De aarde dreunt nog na bij de vele aardschokken en men kijkt uit naar betere tijden waarop er geen angst meer is over bevingen. Is die tijd komend en durft men wel het leven in God’s Hand te leggen?

Ja, zei de predikant vanmorgen, niet durven maar doen en vragen om moed, om zo ook anderen te inspireren. In dit poces leeft men van de morgen tot de avond. De één praat er niet over en zit maar voor z’n tent en de ander is te luidruchtig en schreeuwt het van de daken of nu beter gezegd op de gevallen daken. Iedereen spreekt met elkaar over hoe het verder moet. Ik moet zeggen dat men niet negatief is. Er is een wil om verder te gaan hoe eenvoudig dan ook.

Gelukkig is men als er voedsel wordt verdeeld, er veilig water is en een beetje privacy van een tent. We maken het hier compleet met sanitair, want dat hoort ook bij de levenscyclus van alle dag. Kinderen spelen onder de zon en genieten van de vrije dagen waar vader en moeder overigens anders over denken. Kinderen maken hun muziek en staan klaar voor een heitje en een karweitje.

Ouderen dromen over herstel zoals het altijd is geweest op Haïti maar de jongeren tot zo’n 25 jaar hebben hun zorgen: moeten ze zo verder leven in dit straatarme land, en is er dan geen leiding om verder te gaan? Dit is de doelgroep die aandacht opeist – zij staan voor de opbouw van een nieuw Haïti maar missen de handvaten om dit in te vullen. Daar ligt ook onze taak, om hen met onderwijs en sociale programma’s te begeleiden.

Van de week stond ik naast zo’n jongen op de puinhopen. Ik zag al een groepje mensen zwijgend kijken naar puinruimers die aandachtig hun werk deden. Ik begreep wat er gaande was - lichamen werden onder het puin gevonden en op aparte plaatsen neergelegd voor herkenning door familie en kennissen. Een vreselijk gezicht temeer omdat het lichaam al meer dan een maand aan de warme buitenlucht was blootgesteld. Herkenning is er slechts aan de kleding of een horloge of ander sierraad.

‘Dat is mijn leraar’, zegt hij wijzend op een hoopje vlees omhuld door gescheurde kleding. Hij herkent hem aan de schoenen en het overhemd wat hij op die bewuste 12e januari om 16.55 droeg. Het viel me op dat de jongen over z’n leraar niet in de verleden, maar in de tegenwoordige tijd sprak. Hij vertelde me nog dat z’n leraar op die middag zijn zin niet kon afmaken, maar iedereen opriep om direct naar buiten te gaan, ver van het vallende puin. Dat was m’n redding!

Dankzij mijn leraar die in die ene minuut van de aardbeving z’n leerlingen redde en zichzelf opofferde. Dit is niet te vergeten. Ergens, een dag na overmorgen hoop ik weer naar school te gaan en wie zal dan mijn leraar zijn? Ik kon niet veel zeggen maar besefte dat hij naar z’n toekomst zocht. Dat is niet ergens zomaar ver weg, maar wat hem betreft na overmorgen, en daarbij de doden herdenkend.

Jos Joosse

4 februari

Ik herinnerde me de baai van Port-au-Prince en het laag vliegen over de krottenwijk. In 1983 werd Haiti een 2e vaderland voor ons gezin. Nu na 25 jaar ontdek ik diezelfde kleur en geur die zo eigen is aan het land. Nog steeds niet bloeiend van melk en honing maar met de aardbeving juist verder gezonken in het niets.

Nu geen welkom door een armzalig muziekgroepje met krakende gitaren op de overvolle luchthaven, maar een blauwhelm met een zenuwachtig wit uiterlijk. Geen gegraai door de douane in je koffer, maar zo snel mogelijk wegwezen richting de stad met z'n puin, verslagenheid en hoop om je als hulpverlener dienstbaar te maken.

Welkom, lees je op omgevallen reclameborden. En ook op mag je Haïti kiezen voor de telefoonprovider die het leven prettiger maakt. Wat een tegenstelling en duizeling voor jezelf als je de vertrouwde stadsgezichten mist omdat het gewoon in puin ligt na die enkele minuut toen God de aarde aanraakte. Dat geeft waarom-vragen maar ook de vraag waar we staan in het dagelijks leven. Wij (ook Kees-Jan Hooglander) hebben prima onderdak bij Nederlandse families van het eerste uur (fam de Blaeij). Zij kennen veel verhalen uit het verleden, waarin veel is beleefd.

De volgende dag vier je de zondag als iets wat je erboven uittilt. Die beleving en die Bijbelse boodschap veroorzaakten ook bevingen, waarbij je zo direct bepaald werd bij het leven en de hoop waaruit we kunnen leven. Op maandagmorgen reden we door het puin en langs de duizenden in de rij voor voedsel en zoekend naar antwoorden op vele vragen.

Daarna is er het kantoor met 10 medewerkers die samenwerken met ZOA en zoveel andere spontane donoren. Een feest om te ontdekken en te zien hoe geïnspireerd men met elkaar bezig is voor die ander. Indrukwekkend om te zien hoe een Amerikaans hospitaalschip met 1000 bedden de gewonden hulp kan bieden. Maar ook hoe de buurman meehelpt om de tent op te zetten voor z'n landgenoten.

Arm en rijk staan zij aan zij om moed, troost en hulp te bieden. Kinderen hebben een lange vakantie gekregen, voor 6 maanden, en spelen rond de tent en op straat want daar leeft men. Nooit spelen en lopen op of rond het ingestorte huis! Daar is het gevaarlijk en er bevinden zich nog veel overleden mensen onder de puinhopen. Luguber steken de puinstukken omhoog als een teken dat er niets van mensen handen kan overblijven.

Hoe bestaat het toch dat 1 minuut beving zo’n ramp veroorzaakt en waarom juist Haïti, dat al helemaal niets heeft? Misschien niet verwonderlijk dat de toch al straatarme Haïtiaan zo schijnbaar gemakkelijk overleeft en de draad weer oppakt voor een nieuw leven. In ieder geval is het goed samenwerken en voel je de verbondenheid om elkaar een beter leven te gunnen. Men praat veel of juist weinig over wat plaats vond – in elke familie zijn er vermisten.

Al tellend kom je boven de 150.000 doden en ontelbare gewonden die nazorg moeten hebben. Daar help je niet zomaar met een rolstoel. Verhalen zijn er te over van hoe men op afstand afscheid van elkaar moest nemen liggend onder het puin omdat redden niet mogelijk was. Maar ook van hotelgasten van een bovenste verdieping die na het instorten gewoon uit het gebouw konden lopen. Alom hoor je nu nog verwonderd zeggen: Gloire a Dieu, je leeft nog en ik met jou.

De eerste dagen heb je voortdurend de camera in de aanslag. De puinhopen wennen, maar de langer wordende rijen van de honderden bij de voedseldistributiepunten geven zorgen. Er dreigt een tekort aan voedsel en de verdeling moet wel eerlijk verlopen. Alle reden om ervoor te zorgen dat iedereen aan de beurt komt. Dan komt de rijst of mais op de goede plaats terrecht. Ook onze organisatie draait overuren om in de stad een wijk te onderhouden met voedsel en drinken.

Je laat medewerkers huis aan huis of beter gezegd tent aan tent inventariseren wat de nood is. Zo krijg je een overzicht van de bevolking en geeft het veel vertrouwen omdat de organisatiemedewerkers bekenden gaan worden voor de gedupeerden. Zo ontstaat er gericht medische zorg, dat weer vraagt om extra hulp uit het westen.

We werken nu in de stad rondom het kantoor, en starten ook op het platteland, in de omgeving van het stadje Léogane. Zij zagen veel hulp aan zich voorbijgaan. Daar ligt op dit moment een taak voor mij om acties voortebereiden en op te starten.

Een beschadigde technische school wordt ingericht als basis met kantoorruimten, opslagkamers voor voedsel, mogelijk een medische post en ook slaapplaatsen voor medewerkers. Er is ruimte voor groot transport en ook mogelijkheden voor een helicopter landingsplaats. Nu eerst de ingestorte bovenverdieping verwijderen en reparaties verrichten. Tegelijkertijd wordt het gebied in kaart gebracht en alle families bezocht om huis en omstandigheden vastteleggen.

Gelijktijdig distriburen we voedsel en worden waterpunten aangelegd. Noodwoningen worden naar grootte van de familie in delen klaargemaakt en de opbouw kan dankzij een slim systeem snel verlopen. Er wordt door ons team van de Christian Reformed World Relief Comittee in goed overleg gewerkt en met 6 werkdagen per week ook op de ontspanning gelet. Je zou je zelf overspannen kunnen werken als je met dit prachtige werk maar ongeremd doorgaat.

Ondertussen  vergaderingen bijwonen voor alle hulpverleningsorganisties om op de hoogte te blijven van alle ontwikkelingen en vooral ook de veiligheid. Zo leer je van elkaar en stem je ook je werk beter af. Want ook met dit werk geldt dat je het wiel niet voor de zoveelste keer moet uitvinden. Wachters worden voor dag en nacht aangesteld en dankzij de financiële middelen van jullie zijn er geen lange wachttijden voor prijsonderhandelingen en kun je snel tot koop van goederen overgaan. Uiteraard met wel eens tegenslag, maar dankzij de glimlach bij onze mede broeder en zuster zijn er al gauw weer lichtpuntjes.

We gaan de nacht in met veel gedachten over werk en hoe verder. We hoorden in de kerkdienst van rust en kalmte bewaren, en dat moet je maar al te vaak opnieuw leren. We vinden met de Malawiaan troost en bemoediging bij God, Die ons leven op aarde eens kan verwisselen in een leven, niet in tijdelijke, maar eeuwige woningen! Dan wordt onze taak nu verlicht en ontdek je de zegeningen. Veel dank, ook namens de Haïtianen voor bijzondere  gaven, akties, medeleven en bovenal  het gebed dat wonderen doet. Ik hoop u en jou verder te informeren. Groeten  Jos Joosse.