Weblog Kees-Jan Hooglander8 maart Het vullen van de logistieke pijplijn begint effect te krijgen. Deze week zijn er plastic zeilen, een grote tent en medicijnen uitgedeeld. Allen zeer gewenste artikelen, die direct bijdragen aan het lenigen van de grote nood! Kosten noch moeiten zijn gespaard, om zo snel mogelijk de belangrijkste artikelen het land binnen te krijgen. Een aantal grote (leger)tenten zijn per vliegtuig binnengevlogen in de Dominicaanse Republiek, de rest dobbert nog op zee. Met vrachtwagens zijn de tenten naar Port-au-Prince vervoerd en vorige week kon de eerste worden opgezet. AMG, de partnerorganisatie van Parole et Action, houdt dagelijks een kliniek in de open lucht, vlak naast de school van AMG. Vorige week zijn er een aantal ingenieurs geweest, die de status van dit gebouw hebben bekeken en goedgekeurd. Dit houdt in dat de school weer gebruikt mag worden voor het onderwijs. Volgende maand hoopt deze school zijn deuren weer te openen voor de vele leerlingen. Echter, naast de school staat de kerk van AMG en daarnaast de kliniek. Beide gebouwen staan op instorten en kunnen niet meer worden gebruikt. Om die reden staat er nu op het schoolplein een aantal banken uit de kerk, waar ’s morgens kliniek wordt gehouden (de wachtruimte is dus onder een zeiltje op de kerkbanken) en ’s middags en ’s zondags een kerkdienst wordt belegd.
De kliniek ontvangt elke dag 150–200 mensen, maar het enige wat de dokter in de open lucht kan doen is het verhaal aanhoren en op basis daarvan medicijnen voorschrijven (als die al in voorraad zijn). Er is nergens een ruimte waar de dokter lichamelijk onderzoek kan doen, wat de kwaliteit van de medische zorg niet ten goede komt. Gelukkig zijn er dus in het begin van de week medicijnen aangekomen vanuit Quisqueya. Voor deze kliniek hebben we afgelopen week een grote legertent neergezet. Met behulp van een zeiltje kan hierin nog een ruimte worden afgescheiden, waar de dokter mensen kan onderzoeken. Maar het zoeken van een ruimte gaf de nodige problemen. De kerkbanken moesten eigenlijk wel blijven staan, ivm de kerkdiensten, hoewel dat volgende maand ook nog problemen geeft als de kinderen weer op het schoolplein moeten spelen. Uiteindelijk werd er achter de school een groot betonnen plateau gevonden waar de tent goed opgezet kon worden. Helaas niet met haringen in de grond, dus voor het orkaan seizoen moet hier nog wel een betere oplossing voor worden gevonden. Voor het moment leek het wel een geschikte plek. Na een paar uur zwoegen in de snikhete tropische zon, stond de tent, die een afmeting heeft van 10 x 5 meter. Helaas gaf het de volgende dag nog wel de nodige problemen, want de mensen durfden niet in die tent behandeld te worden! Twee grote bezwaren: om bij de tent te komen, moet tussen de school en de kerk worden doorgelopen, wat een groot gevaar betekent als er op dat moment een aardbeving komt. De angst hiervoor zit echt heel diep. Ten tweede denkt men dat de betonnen plaat waar de tent op staat niet dik genoeg is (bij een aardbeving). Het blijkt namelijk het deksel te zijn van een grote tank waarin het regenwater wordt opgevangen. Helaas had ik, in verband met mijn vertrek niet meer voldoende tijd om naar een goede oplossing te zoeken. Nu moet Karin, die namens Woord en Daad / ZOA bij AMG is gestationeerd hier een oplossing voor helpen vinden. Via een kerk waar P&A mee samenwerkt, zijn diverse mensen getraceerd die zelfs geen plastic zeiltje hebben om een onderkomen van te kunnen maken. Zij slapen nog onder wat gordijnen, lakens of ander materiaal waar men nog over kon beschikken. Door de namen van deze mensen te noteren en op een bepaald moment een afspraak te maken in het kerkgebouw, kon de distributie van deze zeilen rustig plaatsvinden. We merken dat dit een zeer geliefd artikel is, waar velen best wat voor over hebben. Desnoods geweld. Het is dus een activiteit die goed voorbereid moet worden en in kleine groepen, anders breekt er een sentiment los, wat niet goed is te overzien. Karin ervoer dat bijna aan den lijve, toen ze met 2 zeilen over straat naar de auto liep. Toen ze hem niet direct afgaf aan een willekeurige voorbijganger, werd er terwijl we snel wegreden, met een grote ijzeren staaf op de auto geslagen. Gelukkig op een handvat-beugel, waardoor er geen schade was, maar het tekent wel de sfeer. De pitlatrine bij het kleine tentenkamp is af en wordt volop naar tevredenheid gebruikt. Graag zou ik daar ook regelmatig drinkwater hebben laten brengen, maar vooralsnog is dat niet gelukt, omdat het Rode Kruis (Frankrijk) geen auto’s meer beschikbaar heeft om dit erbij te doen. Op dit moment wordt er gezocht naar een lokaal bedrijf die dit tijdelijk op zich kan nemen. P&A kan wel zorgen dat er een plastic tank beschikbaar komt die dan wekelijks gevuld kan worden. Pastor Eris, directeur P&A, is inmiddels weer teruggekeerd na een week ontspanning in Amerika. Hij was hier hard aan toe, en hopelijk heeft hij voldoende energie opgedaan om de grote en zware klus ter hand te nemen. Dit temeer, daar ik inmiddels de thuisreis weer heb aanvaard en hij de coördinatie van de emergency response ook ter hand moet nemen. Ik weet dat er in Nederland gezocht wordt naar een opvolger en ik hoop dat deze persoon snel beschikbaar is. De voorbereidingen zijn gedaan: programma voorstel, inclusief budget is af, goederen zijn besteld en stromen het land binnen, woonhuis voor buitenlands team is gehuurd en ook een opslagloods, en de mobiele kliniek is klaar om het veld/ de stad in te trekken als de laatste hand gelegd is aan de reparatie van de auto die hiervoor beschikbaar komt. Dit moest allemaal gebeuren, voordat de getroffen Haïtianen echt iets merken van de bijdrage van P&A in de stad. Hoewel er al diverse kleinschalige akties zijn ondernomen, staat alles nu in de startblokken om de geplande aktiviteiten meer grootschalig te implementeren. Helaas kan ik daar zelf niet veel meer in betekenen. Mijn tijd zit er op en ik schrijf deze laatste bijdrage aan dit weblog alweer vanuit mijn huis in Heerde. Ik hoop dat de aktiviteiten doorgaan en de mensen die zo zwaar getroffen zijn, baat mogen hebben bij het programma wat Parole et Action voor en met hen gaat uitvoeren. God zegene de Haïtianen, de (tijdelijke) medewerkers van Parole et Action en allen die op welke manier dan ook hun bijdrage geleverd hebben om dit werk mogelijk te maken. Kees-Jan Hooglander
23 februari Voor het eerst heb ik nu duidelijk een aardbeving meegemaakt. Vannacht om 1.36 uur (volgens onze Amerikaanse piloot) schudde de aarde met een kracht van 4.7 op de schaal van Richter. We sliepen voor het eerst in ons ‘eigen’ huis relatief hoog (900 m) in de bergen. Het duurde heel kort, misschien 2 seconden. Maar genoeg om heel veel Haitianen erg bang te maken/houden. De nacht ervoor was er eenzelfde aardbeving geweest, maar die heb ik niet gevoeld. Ik had toen een slechte nacht met enorme darmkrampen. Gelukkig gaat dat nu beter. Ons huis schudde en trilde wel, maar ik vond het niet direct eng. Wel besef je welke enorme krachten er bij zo’n aardbeving te pas komen. Hele bergmassieven schudden heen en weer alsof het niets is. Wat zijn wij als mensen klein en onmachtig. Gisteren hadden we succes met het verkrijgen van medicijnen. Er is hier al jaren een Amerikaanse missiepost die Quisqueya heet (naar een oorspronkelijke Indianenstam die hier jaren geleden vanuit Amerika kwam). Er is een Quisqueya school, kapel (kerk), kliniek. In deze kliniek komen veel Amerikaanse medici die veel medicijnen weten aan te voeren. Voor christelijke organisaties stellen ze het graag beschikbaar. Ze hebben zoveel, dat we onze lijst mogen samenstellen en ophalen (gratis) wat ze beschikbaar hebben. Vandaag zijn Annet en Karin de hele dag bezig geweest om de lijst van P&A en van AMG (waar Karin werkt) op te halen bij de Quisqueya kliniek. Hier zijn we heel blij mee, want Karin ontdekte zeker bij AMG dat de dokter de hele dag patiënten ziet (wel 200 per dag) zonder dat hij een plaats heeft om iemand te onderzoeken (geen privacy) en ook geen medicijnen heeft. Morgen kan Karin met de medicijnen naar de kliniek gaan, dus dat zal wel feest zijn. Verder geef ik zodra ze binnen zijn een paar tenten, zodat er ook patiënten onderzocht kunnen worden. Dan kan er echt kliniek gehouden worden. De eerste tenten zijn al aangekomen in de Dominicaanse Republiek, dus dat hoeft niet lang meer te duren. We zien er erg naar uit. De meeste tenten dobberen nu op zee. Ik ben nu heel druk met de lokale staf om te overleggen hoe het programma precies uitgevoerd gaat worden. Het is belangrijk, dat het niet mijn programma is, maar het programma van Parole et Action. Als ik straks weg ga (al over zo’n 9 dagen!!) moet het programma doorgezet worden door de locale mensen en dus moeten zij zich volledig verantwoordelijk voelen. Morgen heb ik opnieuw een vergadering met hen over het programma. Het programma moet niet alleen ingebed zijn in de lokale organisatie, maar ook in de bestaande structuren van Haïti. Zo moet het ministerie van gezondheidszorg precies weten wat we omtrent gezondheidszorg gaan doen, zodat er geen dubbelingen optreden. Omtrent educatie idem. Naast het verder afhandelen van de logistieke processen (opslagloods vullen met alle goederen die eraan komen, etc.) ligt hier voor mij ook een accent. Gelukkig gebeurt er op het uitvoerend vlak ook steeds meer. Zeer waarschijnlijk kunnen we volgende week een mobiele kliniek starten. Quisqueya heeft naast medicijnen ook de beschikking over teams van medisch personeel, zodat we een ook een extra dokter en een vaccinatieteam kunnen inschakelen als dat lokaal zo snel niet gevonden wordt. De ambulance moet aan het eind van de week klaar zijn, hoewel er nog wel veel aan moet gebeuren. Het wachten is op de bestelde onderdelen, zodat hij weer helemaal op en top is. Annet heeft inmiddels uitgedacht hoe de mobiele kliniek opgezet kan worden. Zeilen aan de auto, klein tentje erin voor consultaties, etc. Er is echt veel behoefte aan zo’n medische voorziening. De pitlatrine is bijna af. Met wat instructies wordt het helemaal zelfstandig uitgevoerd, waardoor het echt van hen wordt. Zelf ervoor werken voelt veel beter dan zomaar iets ontvangen. Het geeft behoud van eigenwaarde en maakt mensen niet afhankelijk. Zo moet er met elk deel van het project worden omgegaan. Wat is het effect van een bepaalde aktie, ook op langere termijn, ook als de vloed aan noodhulp wegebt en het noodhulpprogramma wordt ingebed in het reguliere ontwikkelingsprogramma. Dit blijft een boeiende hersenkraker, maar is de enige manier om echt impact te hebben.
22 februari Tot mijn schrik zie ik dat het al bijna een week geleden is dat ik mijn weblog heb bijgewerkt. En dat terwijl ik weet dat veel mensen het volgen. Het geeft aan dat de werkdruk behoorlijk is toegenomen. Niet dat er daarvoor niets te doen was, maar ik ben minder in kantoor. Deze week is er veel gebeurd. Het voorstel voor de noodhulp is afgerond en het budget opgemaakt. Het gaat gauw om grote bedragen. De plannen zijn met het management team doorgesproken en hier en daar aangepast. Veel plannen vragen om aanschaf van bepaalde middelen, dat enige tijd zal duren voordat het gearriveerd is. Anderzijds zijn er al diverse goederen onderweg zoals tenten vanuit Nederland. Een heel dringende noodzaak bleef het hebben van een opslagruimte, waar ik al eerder over schreef. Na lang zoeken (uren in de auto) hebben we een goede opslag gevonden. En voor een heel schappelijke prijs. We zijn heel dankbaar. Een zakenman die christen is geworden, wilde ons echt helpen! Deze zakenman had ook nog een vriend die mogelijk een huis voor ons zou hebben. Uren reden we in de file, maar het huis was helemaal niks. Overal scheuren, ook op belangrijke punten van de constructie. Helaas, maar toen zei hij dat hij misschien nog wel een optie had, maar dat was boven in de bergen. De volgende dag zijn we hier toch gaan kijken.
We waren gelijk allemaal verliefd op dit plekje. (Jos Joosse, Annet Nellen en ik gingen kijken). En de prijs was ook hier zodanig, dat we gelijk toehapten. Velen zijn jaloers, zitten veel beroerder beneden in de warme stad en betalen de helft meer. Maandag a.s. kunnen we er al in, want het is compleet gemeubileerd. We kijken over de hele stad uit en zitten op 900 m hoogte. Hier kunnen mensen die komen werken in Haiti voorlopig wel verblijven. Deze twee huurovereenkomsten zijn een pak van mijn hart. Het is nu over met het eindeloos zoeken van geschikte gebouwen en die tijd kan ik goed gebruiken voor andere dingen. Inmiddels is Eris met zijn gezin naar Amerika vertrokken, waar hun kinderen wonen. (Mirjam, de vrouw van Eris, is Amerikaanse). Dit betekende dat ik niet langer in hun geriefelijke huis op de berg kon blijven. Gelukkig is er nog een plekje in het guesthouse waar Jos ook zit. Het is hier in de stad inderdaad stukken warmer dan op de berg. We zullen straks ’s avonds misschien wel truien aan moeten. Vanuit de Dominicaanse Republiek komen signalen binnen dat onze goederen aankomen. De eerste vracht tenten is per vliegtuig in de hoofdstad aangekomen en zullen binnenkort worden verstuurd naar Port-au-Prince. Ik ben blij dat we nu een opslag hebben! Ook zijn daar plastic zeilen gekocht die voor korte termijn kunnen dienen als afdak (in plaats van gordijnen en lakens), en straks als alle tenten binnen zijn wellicht als grondzeil. Veel tenten dobberen nog in een container op zee, terwijl het regenseizoen al is begonnen. Dit baart ons grote zorgen. De situatie is al erg onhygiënisch (lijken onder het puin) en dan die regen… Veel kinderen in de klinieken hebben diarree en dreigen uit te drogen. Met Annet besteden we nu veel tijd aan het opstarten van het medisch programma. Het belangrijkste is vaccinatie. We moeten dan goed meedraaien in het nationaal vaccinatieprogramma en moeten snel aan vaccins zien te komen. Op het vliegveld maar eens uitzoeken of we dit vanuit de VN kunnen krijgen. Anders in laten vliegen, want hier is nu echt haast bij. Verder bij het ministerie van gezondheidszorg vragen hoe het vaccinatieprogramma nu werkt. Hebben de kinderen een vaccinatiekaart (die ze kwijt kunnen raken) of staat het ergens geregistreerd welke vaccinaties zijn ontvangen? Sinds Eris weg is, rijd ik nu zelf door de stad. Het rijden is niet direct een probleem, hoewel het absurd druk is hier. Maar wat wel lastig is, is dat het grootste gedeelte van het wegennet bestaat uit kleine bumpie-steegjes, waar geen touw aan vast te knopen is. Wat is het lastig om hier de weg te vinden. Er zijn geen goede kaarten en veel wegen worden gewoon in beslag genomen door tenten, omdat men nergens anders een plek heeft om te wonen! Gelukkig gaat het steeds beter, maar ik rijd nog wel eens een stukje om (in de file, zucht). Heel regelmatig doe je over een stukje van 2 km, meer dan een kwartier, als het geen half uur is… Gisteren is Karin Eikenaar gearriveerd. Een verpleegkundige die de partnerorganisatie AMG gaat assisteren. De dag ervoor waren Annet en ik er op bezoek geweest, om te kijken waar Karin terecht zou komen. In deze zwaar getroffen wijk, komen er nu per ochtend ca. 150 tot 200 mensen naar de kliniek. ’s Middags wordt er geen kliniek gehouden. Karin zal hier bijspringen en ’s middags wellicht patiënten thuis bezoeken. Vandaag, zaterdag, heeft Jos geholpen bij het vervolg op de pitlatrine in het kleine tentenkamp. Inderdaad hadden de mannen een put van 3,5 m diep door de harde rotsbodem gehakt. Er is nu hout gekocht en een timmerman aan het werk gezet. Waarschijnlijk is het dinsdag klaar. Het rode kruis kan helaas geen water leveren, omdat al hun 15 trucks elke dag helemaal vol gepland staan. We gaan nu proberen zelf een plastic wateropslagtank te kopen en door een lokaal bedrijf te laten vullen met drinkwater. Ook wil ik hier wat zeilen uitdelen om de kleedjes te vervangen. Het is een klein ‘marktpleintje’ temidden van allemaal huizen, dus tenten nemen hier teveel plaats in. Bovendien willen we graag dat mensen weer bij hun eigen huis gaan wonen (desnoods in een tent), maar dan kunnen ze hier aan de gang om de boel op te ruimen. We verwachten dat de president op 3 maart een mededeling zal doen over de mogelijkheid om terug te keren naar huis. Misschien geeft dat een verschuiving in de tentenkampen, maar misschien zit de angst zo diep dat ze liever buiten blijven. Zo zijn er veel onzekerheden. Gelukkig te weten, dat het ten diepste niet van ons af hangt. De mens wikt, maar God beschikt. We weten ons in Zijn hand en ondanks de vele tegenspoeden zijn er ook veel Haïtianen die dit, ook na de aardbeving, van harte belijden.
15 februari Gisteren, zondag, moest Pastor Eris preken in een plaats hier ver vandaan. De afstand viel wel mee, zo'n 160 km. Maar de wegen zijn zo beroerd, dat we er 4 uur voor uit moesten trekken. Omdat de kerkdienst toch gewoon om 9 uur begint, reden we hier om 5 uur weg... Eris blijkt een kerkelijk leider in dit land te zijn, die ontzettend veel mensen en dominees kent. En bijna iedereen in dit land is dominee! Bovendien gingen we naar het gebied waar Eris oorspronkelijk vandaan komt. We hebben veel familie gezien, o.a. zijn 87 jaar oude moeder. Na de kerkdienst hebben we gelijk de situatie van dit gebied in ogenschouw genomen. Er zijn hier ook diverse projecten van P&A. Met behulp van diverse contactpersonen, allen dominee, kregen we een beeld van de situatie daar. De Land Cruiser was volgeladen met dozen voedsel dat we uitgedeeld hebben. Eris bleek voor zijn periode bij P&A hier veel werk te hebben verzet. Zo heeft hij met heel veel mensen van de kerk en andere relaties een weg van 8 km door de bergen aangelegd. Dit scheelt een uur omrijden. Overal komen we waterpompen tegen en pomphuizen die vanuit een meer water naar een community pompen. Daar wordt het gezuiverd en gereed gemaakt voor gebruik voor het hele dorp. Alles blijkt nog te functioneren, wat erg knap is. Vaak is het probleem bij hulpverlening om het zo te maken, dat het na jaren nog werkt. Dat mensen zich verantwoordelijk voelen voor het onderhoud en hier ook geld voor hebben gespaard. Ik kom meer en meer onder de indruk van deze veelzijdige dominee/ technicus/ leider etc. Een bewogen mens, die zich altijd afvraagt wat Gods'wil op dat moment is met zijn leven.
De dag werd op deze manier erg lang. Meer dan 17 uur onderweg, waarvan het overgrote deel in de auto, hobbelend over Haitiaanse hobbelwegen. Halverwege komen we door het gebied dat het meest getroffen is; het epicentrum van de aardbeving. Alles in het stadje Leogane ligt plat. Dit is het gebied waar Jos Joosse (via CRWRC) werkt. Wat zouden wij doen als meer dan 85% van de huizen van ons dorp plat ligt en veel mensen rouwen om het verlies van familieleden of zelf ineens invalide geworden zijn? We kunnen ons het leed haast niet inbeelden. En dan de angst voor nieuwe schokken. Hoeveel kleine aardbevingen hier inmiddels al geweest zijn terwijl ik er ben, kan ik niet meer tellen. En dat zijn echte trillingen, omdat veel mensen het gevoeld hebben. Maar ik heb er nog niet één gevoeld! Elk schokje, elk zwaar geluid (overvliegende vliegtuigen) doet de mensen opschrikken, vanwege angst voor een nieuwe aardbeving. De angst, het trauma! Ik ken maar een paar mensen die niet buiten slapen! Ze slapen gewoon op straat onder een zeiltje, of in een tentkamp, waar werkelijk niets is. Inmiddels zijn er enkele zware regenbuien gevallen. Dat kan betekenen dat de regens dit jaar extra vroeg vallen. Normaal is de periode april tot juni. We maken ons zorgen over de medische situatie. Enkele gevallen van tetanus zijn al in het ziekenhuis aangetroffen. Malaria tiert welig in een onhygienisch en nu ook vochtig gebied.
Als Parole et Action zetten we nu eerst onze energie op gezondheid en water en sanitatie. Vandaag heb ik enkele tentkampen bezocht. Ik was van plan in een groot tentkamp vlak bij ons kantoor een aantal pitlatrines te laten graven. Bij aankomst bleek het Rode Kruis net begonnen te zijn. Prima, dan gaan wij naar een andere plek waar niets is. In een kleiner tentkamp, temidden van allerlei huisjes wonen zo'n 400 mensen, zonder water, zonder voedsel, zonder toilet, etc. Werkelijk niks is aanwezig. Met Jos Joosse wezen kijken (hij is Water/sanitatie-deskundige) en gelijk mensen aan het werk gezet om een gat van 3,5 m diep te graven voor een WC. Vrijdag gaan we terug om een deksel er overheen te maken en een hokje erop te zetten. Een ruimte voor mannen, vrouwen, een washokje en een urinoir voor mannen. Zo kunnen we met één put veel mensen helpen. Verder heb ik gebeld met iemand van het Rode Kruis, die we in het eerste kamp tegenkwamen, en gevraagd of er ook water geregeld kan worden. Dat blijkt geen enkel probleem. Nu moet ik zien te regelen dat er een groot vlak stuk wordt gemaakt (zonder puntige uitsteeksels). Hier wordt een grote plastic zak van ca. 3000 liter opgelegd. Deze wordt eens per week gevuld door een auto van het Rode Kruis. Zo zijn deze mensen wellicht binnen een week ineens enorm geholpen. Als we hiermee de slag een beetje te pakken hebben, breiden we dit verder uit in het gebied rond ons kantoor. We hopen dat dit nog voor de echte regens goed geregeld is, zodat we van alles doen om infectie ziekten te voorkomen. Diahree begint in de ziekenhuizen al een serieus probleem te worden, en dat wordt alleen maar erger als we verder niks doen. Het is een race tegen de klok.
Helaas hebben we morgen onverwacht weer een vrije dag. Uiteraard werkt de internationale community gewoon door. We kwamen immers niet voor vakantie. Maar alles ligt plat. Lokale medewerkers zijn thuis, waardoor er toch veel lam ligt. Hopelijk graven de mensen in het tentkamp gewoon door, het is immers in hun eigen belang. Vandaag hebben Annet (medisch coordinator) en ik een vergadering gehad met ds. Eris en de medische dokter van P&A, dr. Destin. Hij completeert een lijst van medicijnen met hoeveelheden om zo snel mogelijk ergens te bestellen. Misschien in Haiti, wellicht ook vanuit Nederland. Met name vaccinaties moeten nu snel doorgaan, om zoveel mogelijk aan preventie te doen. We denken ook hard aan een mobiele kliniek. Hopelijk krijgen we snel de benodigheden hiervoor, zodat we kunnen beginnen. Er zijn veel amputaties gedaan, wat de nodige nazorg vraagt (wondverzorging). We komen na een lastige start vanwege de uiterst complexe situatie en gebrek aan leiding bij de lokale overheid meer en meer op stoom. We kunnen nu gericht inspelen op de hoge nood in dit gebied. Daarbij speelt ook mee, dat mankracht en voorraad nu het land begint binnen te stromen, wat nodig is om een programma uit te voeren. Ik verwacht de eerste lading tenten deze week vanuit de Dominicaanse Republiek. Ik ken hier inmiddels ook iemand die als logistiek steunpunt een belangrijke taak vervult.
Morgen gebruik ik mijn tijd om te skypen met Nederland (bellen via de computer), om op zoek te gaan naar een opslagloods, wat me ook meer tijd kost dan gewenst. Maar ik ben lang niet de enige die dit nodig heeft! Verder zal ik uit het huis van ds. Eris en Mirjam Labady moeten, omdat zij tijdelijk naar Amerika gaan voor een break. En gelijk hebben ze. Het vraagt bijna te veel van hen om dit heel lang vol te houden. Het zoeken naar een huis wordt ook steeds urgenter, maar ook lastiger (hoewel veel huizen leeg staan, omdat de mensen op straat leven, maar voor hoelang?). Jos zit al in een guesthouse voor een aantal dagen, maar zoekt ook een ander huis. Misschien kan hij tijdelijk in een huis van iemand van CRWRC trekken, omdat ook daar veel mensen even (verplicht) met verlof moeten. Als dat lukt trek ik daarbij in. De dames Annet en Karin (die vrijdag hoopt te komen) hebben een plek bij ing. Dorsainville, een managementlid van P&A, dus dat zit wel goed. Ik vind het jammer om deze heerlijke plek te verlaten, maar heb er uiteraard alle begrip voor.
13 februari
De journalisten konden vandaag met de MAF meevliegen om voedsel te gaan brengen in afgelegen gebieden. Omdat er nog een plaatsje over was, kreeg ik de kans een keer mee te vliegen. In de buurt van het epicentrum zijn veel mensen aangekomen die de stad ontvlucht zijn. Vaak naar familie. Maar omdat hier heel weinig voedsel is en het gebied erg onbegaanbaar, heeft de MAF van WFP (wereldvoedselprogramma van de VN) 20 ton voedsel ontvangen om uit te delen in het land. Vanmorgen was de eerste vlucht naar Fon des Blancs, waar een zendingsechtpaar de mensen probeert te helpen. Om 7.30 uur waren we op het vliegveld. Via de speciale ingang naar de MAF hangar, kom je helemaal niet door een terminal of controlepost. Ik hoefde niet eens mijn paspoort te laten zien of een ticket te regelen. Om 7.45 uur begint de dagelijkse MAF meeting om de dagelijkse dingen te bespreken, maar niet zonder gebed om veiligheid en het zingen van 'To God be the glory, great things He has done'. Indrukwekkend om te midden van razende propellors een team van piloten en grondpersoneel dit lied uit volle borst te horen zingen. De RD journalist en fotograaf maken hun aantekeningen resp. hun foto's, terwijl ik een handje uitsteek om het vliegtuig te laden. Alles moet goed worden vastgesjord met een net en banden en dan vertrekken we voor een vlucht van een half uur. De aankomst was heel bijzonder. Een soort grasveld met een zandweg bleek onze landingsbaan te zijn. De eerste keer kwam de piloot te hard over de heuvel naar beneden, zodat hij besloot weer op te trekken en een rondje te draaien. Vlak over de boomtoppen komen we zo langzaam mogelijk naar beneden en landen toch vrij rustig op het grasveld. Een grote groep mensen staan te wachten, wat niet de bedoeling van het zendingsechtpaar bleek te zijn. Iemand die gehoord had dat het vliegtuig zou landen, had allemaal mensen gemobiliseerd en verteld dat er gratis voedsel te krijgen was, zoveel men wilde. Dat viel wel tegen toen alle dozen gelijk in een vrachtauto werden geladen en afgevoerd. Omdat de hoeveelheid te veel was voor één vliegtuig, kwam er achter ons nog precies eenzelfde vliegtuig vol met dozen voedsel. Deze organisatie doet onzettend mooi werk. Hun vliegtuigen kunnen bijna overal landen en zo vormt de MAF een belangrijke logistieke schakel, ook tijdens deze noodhulpsituatie. Onze piloot was een Nederlander, die nu twee en halve week is ingevlogen. Hij had jarenlang in Papoea Nieuw Guinea gevlogen en was net met zijn gezin teruggekeerd. Zoekend naar een baan gebeurde dit en werd hij gevraagd te komen. Vooral omdat hij een van de weinige piloten is die al ervaring met dit nieuwe toestel van MAF heeft.
Na een veilige terugkeer in Port-au-Prince, waren er 9 weeskinderen met 3 volwassenen die naar een weeshuis in het noorden gebracht moesten worden. Wij boden aan mee te vliegen en een kind op schoot te houden, maar dat kon niet vanwege het gewicht. Maximaal 1 persoon mocht mee. Dit werd de fotograaf zodat hij beelden kon maken en het verhaal horen/zien. De journalist en ik hebben vervolgens 2 uur op het vliegveld gewacht en de hectiek van het laden en lossen van vliegtuigen gadegeslagen.
12 februari Vandaag, 12 februari is een bijzondere dag. Het is precies een maand geleden dat de aardbeving plaatsvond. In plaats van carnaval te vieren (wat rond deze tijd begint), hebben de kerken een periode van 3 dagen vasten en bidden uitgeroepen. Vandaag is dus een vrije dag waarop niet gewerkt wordt. Heel veel Haitianen gaan naar de kerk die de hele dag open is. Naast het huis van ds. Eris Labady is ook een kerk, waar de hele dag gezang opklinkt. Een Russische verpleegster en ik zijn een tijdje in die dienst aanwezig geweest. Indrukwekkend, hoe men schuld belijdt, dankt voor het feit dat men nog leeft en God smeekt om hulp en genade. Vanmiddag willen we zelf ook naar een meer internationale kerkdienst gaan.
Voor Annet, die gisteren aangekomen is, is de start wellicht iets anders, dan ze zich had voorgesteld. Ze verblijft bij een medewerker van P&A in huis en na een eerste kennismaking gisterenmiddag, wordt er vandaag niet gewerkt. Maar goed, zo lopen dingen soms. Annet heeft een goede vlucht gehad en we zijn blij dat ze is gearriveerd. Het medisch programma begint vorm te krijgen, maar ze kan nog voldoende meedenken om de richting mede te bepalen. Zij moet immers een jaar of langer in dit programma werken en de medische activiteiten coordineren.
Ik heb de omgeving rond het kantoor bekeken, door twee fieldtrips te organiseren. Het wordt steeds duidelijker. Ik ben in een provisorisch tentenkamp geweest, waar alleen drinkwater wordt gebracht. Lakens, karton en hout vormen de elementen van het tijdelijk onderkomen. Er is letterlijk niets. Een van de meest dreigende situaties is de sanitaire voorziening, die compleet ontbreekt. P&A gaat nu zo snel mogelijk pitlatrines (Afrikaanse WC) laten graven als een cash for work project en wordt cement geleverd voor het maken van de 'deksel' over de put, waarin een gat is gemaakt. Huisje er overheen, en je hebt een toilet. Jos Joosse, die gelijk met mij aankwam en voor CRWRC werkt, heeft hier veel ervaring mee en hij helpt met het opzetten van het project. Gisteren heeft het voor het eerst geregend en daarmee wordt de kans op ziekten groter. We hopen dat er geen grote uitbraak van besmettelijke ziekten komt. In het tentenkamp waar ik was, zitten 2000 mensen op elkaar gepakt op een klein stukje grond, zonder enige voorziening!
Silo is een grote wijk die hoort bij Delmas 75, waar we onze aktiviteiten ontplooien. Alle 3 de gezondheidscentra in deze wijk zijn ingestort en er is nu helemaal niets. P&A wil hier een kliniek starten. Wat we nog wel moeten verifieren, is of andere organisaties hier al niet mee bezig zijn en of de medewerkers van de kapotte centra al niet bezig zijn om zich te herorienteren op een nieuwe start. We moeten uiteraard vermijden dat we dingen dubbel gaan doen. Naast het idee om te beginnen met een kliniek in één van de grote tenten die onderweg zijn, willen we van hieruit mogelijk ook 'thuiszorg' gaan starten. Veel mensen hebben wonden (bijv. na amputatie van ledematen) en zitten thuis zonder goede wondverzorging. Ook bepaalde ziektes kunnen thuis verzorgd worden, zodat men niet hoeft te lopen en wachten in de warmte tot men bij de kliniek aan de beurt is. (Sommigen kunnen zelfs helemaal niet lopen).
Het zoeken naar een goed huis en een goede opslagloods is erg moeilijk. Voor Annet en mogelijk andere helpers uit Nederland willen we zo snel mogelijk een goed onderkomen hebben, wat een beetje hun eigen 'home' kan worden. Dit ontlast ook de gezinnen die mensen uit het buitenland opvangen. Alle hotels zijn zo ongeveer in elkaar gestort dus er is een groot gebrek aan slaapplaatsen voor de buitenlanders die komen helpen. Het is jammer dat dit soort dingen zoveel tijd kost, maar het is niet anders. We hopen en bidden dat er gauw geschikte accommodatie gevonden wordt.
Er is een verpleegkundige gevonden, die AMG (Alliance Missionare Globale) gaat ondersteunen. Deze partnerorganisatie heeft een hospitaal in een zwaar getroffen gebied in de stad en loopt over van het werk. We zijn blij dat Karin Eikenaar volgende week vrijdag aan hoopt te komen en bijspringt in deze drukke omgeving.
9 februari Gisteren en vandaag hard gewerkt aan een meer concreet proposal voor de noodhulp in Delmaswijk 75. Men nummert hier niet de huizen, maar de zijstraten/wijken vanaf de 'Delmas highway'. In deze wijk in Port-au-Prince staat het kantoor van P&A en het ligt dus voor de hand om juist in deze wijk onze presentie te laten zien door ook wat voor de zwaar getroffen families in 'onze' wijk te doen. We hebben inmiddels een snelle survey gedaan en weten dat alleen al in deze wijk meer dan 25.000 getroffen personen (meer dan 5000 families) wonen. Gezondheidszorg wordt het eerste waar we op in gaan zetten (behalve de distributie van non-food items, waarvoor de organisatie nu in volle gang is). We zijn bang voor uitbraak van ziektes en willen een mobiel vaccinatieteam op de been helpen. Waarschijnlijk met mensen uit het buitenland om snel te kunnen starten (verpleging hier is al overwerkt). Als de grote tent binnen is, willen we die opzetten en een tijdelijke kliniek beginnen. Tegelijk orienteer ik me op het idee om vanuit Nederland enkele containers te laten komen, die je aan elkaar kunt koppelen, wat dan een redelijk veldhospitaal/kliniek vormt. Het zal 2 maanden duren voordat het staat, maar naar verwachting zal Parole et Action hier wel een paar jaar zitten. Medische voorzieningen zijn dramatisch slecht op dit moment.
Het tweede waar we op inzetten is om kinderen die nu doelloos op straat lopen weer naar school te krijgen. Zoals iedereen zijn ook zij heel bang om in een gebouw les te krijgen, ook al is de school in prima staat. (Bijna niemand slaapt in zijn huis). Als de grote tenten aankomen, beginnen we deze (vlak)bij school op te zetten, zodat de kinderen weer naar school kunnen. Bij alles wat gedaan moet worden, willen we een cash for work project opzetten, zodat men ook weer wat inkomen krijgt en de economie weer gaat draaien. Soms wordt je wel heel moe van beslissingen die de overheid lijkt te nemen, hoewel ik het niet helemaal zeker weet. Is het nu echt zo dat de overheid geen tent meer in het land wil toestaan? Het zal dan in ieder geval gaan over tenten om te slapen, en verstoord niet de plannen zoals hierboven beschreven, maar we willen ook veel mensen die nu in plantsoenen liggen te slapen voorzien van een tent. De burgemeester denkt erg met ons mee, dus zolang hij goed vindt wat we doen, helpen we de mensen zo goed als wij kunnen.
Maandag om 17.00 uur nog 'even' naar een warehouse buiten de stad wezen kijken. Wat een klucht! We waren uiteindelijk om 21.00 uur thuis en hadden totaal niks bereikt. Het warehouse bleek bovenop een berg te liggen waar je alleen met een four-wheel drive kon komen als je goed kon sturen! Geen truck kan daar zware ladingen lossen. Wie bouwt daar nu een opslagloods! Mijn Amerikaanse collega kon zijn geduld niet bewaren en liet duidelijk merken dat hij zijn kostbare tijd liever op een andere manier gebruikt...
Morgen hopen de RD journalist en fotograaf te arriveren. RD in de gaten houden dus. Ik moet nog een guesthouse voor ze reserveren, een auto met chauffeur regelen, iemand vinden die hen kan rondleiden in de stad en wat afspraken voor hen maken. Het lijkt me leuk om hen hier te hebben, maar ik merk dat ik geen tijd heb om veel met hen op te trekken. Vanavond met Jos Joosse gebeld en alvast geregeld dat ze ook een dag met hem mee kunnen. Donderdag hoopt Annet Nellen te arriveren. Ik hoop dat zij een belangrijk deel van de details van het medisch programma gaat uitwerken en een stuk coordinatie op zich zal nemen. Ze heeft hier eerder gewerkt en dat is een groot voordeel. Ook voor haar moet ik nog onderdak regelen. Vandaag nog naar 3 huizen wezen kijken om zelf een woonhuis voor expatriates te hebben, maar allen niet volledig naar de zin. 't Zou mooi zijn als we nu snel wat vinden, zodat Annet daar kan gaan wonen. Ze hoopt hier minimaal een jaar te blijven.
8 februari Vrijdag en zaterdag zijn belangrijke dagen geworden. Na een week kreeg ik steeds meer helder wat er aan de hand is. Niet alleen qua noden en behoeften in het veld, maar ook qua besluitvorming binnen de organisatie. De directeur wordt overspoeld met werk, telefoontjes en mensen buiten de organisatie die een beroep op hem doen. Dit werkt verlammend. Bovendien moet hij deze ramp ook zelf verwerken, hoewel hij in zijn nabije familie geen mensen heeft verloren. Het schakelen van een ontwikkelingsprogramma naar acute noodhulp valt ook niet mee. Bovendien zijn de hotels bijna allemaal verwoest, zodat het bij ds. Eris Labady (directeur PA) een zoete inval is. Van zaterdag op zondag sliepen we wel met 14 of 15 mensen in huis. (Ik ben de tel kwijt geraakt.)
Terug naar vrijdag en zaterdag. Ik zag de last op de schouders van Eris alleen maar toenemen, de zuchten dieper worden en de doortastendheid in besluitvorming afnemen. Na goed overleg met hem en Woord en Daad is besloten, dat ik meer besluitvorming kan doen wat noodhulp betreft. Mijn functie verandert als het ware van coördinator naar manager noodhulp. Uiteraard wordt geen enkele beslissing genomen, waar Eris het niet mee eens is (hij moet dus mijn besluiten wel goedkeuren). Dit haalt een hele last van zijn schouders, wat hem lucht geeft om de dingen weer te kunnen overzien. Het gewone programma moet ook doorgaan in gebieden waar de aardbeving niet is geweest en er wel programma's van P&A draaien. Men heeft daar ook behoefte aan aandacht en sturing.
Ik ga heel nauw samenwerken met de piloot waar ik al eerder over schreef. Samen koken wij beslissingen voor en pakken door na goedkeuring van Eris. We gaan een klein gebied rond het kantoor van P&A identificeren als werkgebied voor de noodhulp. In dit gebied willen we een programma opzetten, wat nu direct helpt als noodhulp, maar ook een vervolg krijgt voor de komende jaren. Omdat P&A al jaren werkt op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg, wordt in eerste instantie in die richting gedacht. Er zijn veel scholen verwoest, dus het opbouwen van scholen wordt prioriteit. Zo mogelijk met behulp van ouders (en leerlingen?) volgens het 'cash for work' principe.
Wat gezondheid betreft is er in dit gebied, evenals in de hele stad, ongelooflijk veel werk te doen. Gelukkig komt aanstaande donderdag Annet Nellen, een medisch coördinator, het medisch gedeelte versterken. En dat is hard nodig. We horen berichten dat het in de klinieken erg druk is en veel kinderen diarree hebben. Tyfus, dengue fever, en andere ziektes komen ook voor, dus personeel en medicijnen zijn hard nodig.
Ik begin vandaag met een meeting met ds. Sainvilus Point du Jour, de directeur van AMG, een organisatie waar Woord en Daad ook al jaren mee werkt. Hij runt een kliniek in Port-au-Prince en uitte best alarmerende berichten. Van hem wil ik snel een lijst met medicijnen hebben (incl. benodigde hoeveelheden) om ergens een bestelling te plaatsen. Hetzij hier bij de UN, als het in voorraad is, en anders in Nederland via Woord en Daad. Daarnaast wil ik zo snel mogelijk een guesthouse huren, inrichten en bemannen, om alle gasten onder te kunnen brengen en het gezin Labady te ontlasten. Ik heb al een mooi huis op het oog, dus nu nog even met Eris gaan kijken en over de prijs onderhandelen. Wat ook op het programma staat is het huren van een opslagloods. Dat wordt steeds moeilijker. Iedereen is hier naar op zoek, maar een aspekt waar hierbij op gelet moet worden is veiligheid. Er zijn diverse loodsen, waar het binnen de muur heel veilig is, maar waar een geladen truck niet kan vertrekken zonder aangevallen te worden door wanhopige mensen. Een moeilijke situatie. Bovendien vliegen de prijzen omhoog, volgens de wetten van economie (schaarste drijft de prijs omhoog).
Zaterdagmorgen een goede meeting gehad bij CRWRC, een andere partner van Woord en Daad. Zij willen in Flon, wat 25 km ten zuidwesten van Port-au-Prince ligt (maar 1,5 tot 2 uur rijden is, vanwege de enorme drukte in de stad), een school herstellen en dan deels gebruiken als kantoor. Het ingewikkelde is, dat AMG eigenaar van de school is, en P&A deze technische school runt. Met elkaar was het gelukkig helemaal niet moeilijk om hier uit te komen. P&A kan voorlopig ook buiten lesgeven, eventueel in tenten, want de kinderen zijn allemaal doodsbang om in het gebouw les te krijgen. Dit zie je trouwens overal. Veel mensen houden buiten kantoor, of leven buiten, ook al is hun huis/kantoor niet ingestort. De angst van de aardbeving zit er heel diep in! AMG was ook snel akkoord. Hun school wordt gerepareerd maar daar tegenover staat dat CRWRC 2 jaar gebruik kan maken van het gebouw. Een mooie deal waar we allemaal de bevolking mee dienen. Immers, CRWRC, waar Jos Joosse bij werkt (zie zijn weblog) gaat in dit gebied een programma opzetten.
Zaterdagmiddag heb ik de hele middag met Roland, de piloot en communicatiedeskundige, op het dak van Eris' huis een nieuwe schotelantenne geplaatst voor beteremail-bereik. We zijn hier van 's middags 3 tot 's avonds half elf mee bezig geweest. Maar toen deed de e-mail het dan ook. Volgens mij moet ik nu makkelijker foto's kunnen inladen om door te sturen naar Nederland. Het blijkt wel dat de klussen die ik hier mag doen erg uiteenlopen, wat het alleen maar boeiend maakt.
Zondag ben ik met Eris en zijn vrouw Mirjam (Amerikaanse) naar de kerk geweest. Er was een Amerikaanse dominee en Eris vertaalde in Creools. Het ging over Mattheus 7, de gelijkenis van de wijze en dwaze bouwer. Maar dan eigenlijk in het bijzonder over de wijze bouwer, die zijn huis wel bouwt op het goede fundament, maar dan vervolgens wel de juiste materialen moet gebruiken om een stevig huis neer te zetten. Hij had geholpen met het afbreken van een huis van een collega-dominee, waar de blokken al verpulverden als je ze beetpakte. Bovendien lagen ze zo goed als los op elkaar. Boodschap: er was bezuinigd op cement en het huis bleek niet deugdelijk. Hoe is ons levenshuis, ook al zijn we christen en bouwen we op het juiste fundament Jezus Christus? Zijn de ingrediënten aanwezig die ons leven solide maken voor God?
05 februari Gisteren een goede dag gehad. 's Morgens vroeg uitgebreid bijgepraat met Leen Stok van Woord en Daad. Steeds helderder wordt de richting waarin Parole et Action zich tijdens deze crisis en daarna moet bewegen. Vervolgens ben ik met Pasteur Jerel (voorzitter van het bestuur van P&A) naar de UN-tenten op het vliegveld gegaan. Daar hadden we een vergadering over de distributie van zgn. Non Food Items (lett. alles wat geen voedseldistributie betreft, maar vooral gefocust is op distributie voor tijdelijk onderdak, zoals hygiene kits, tenten, scheppen, pikhouwelen, kruiwagens, etc.) P&A heeft een groot gebied in het midden van de stad toegewezen gekregen om daar het voortouw te nemen. We zijn bezig om een strategie uit te denken hoe we iedereen kunnen bereiken en dat men dit op een goede manier gebruikt (niet verkopen bijv.). Vanmiddag hebben we een vergadering met alle leiders (van scholen en kerken) uit 'ons' gebied om uit te leggen wat er gaat gebeuren en om assistentie te vragen. We willen het gebied onderverdelen in een aantal zones en organisaties die daar werken verantwoordelijk maken voor hun zone. Verder zijn we op zoek naar een grote loods voor opslag, maar we zijn hierin niet de enige.... Dit is heel moeilijk te vinden en de prijzen vliegen omhoog.
Inmiddels wordt door allerlei mensen, die pasteur Jerel heeft geselecteerd, een assessment uitgevoerd. Daarbij wordt gepeild waar in het gebied precies behoefte aan is. Zo krijgen we helder welke items en hoeveel we van de UN moeten vragen. En dan maar hopen dat zij het in voorraad hebben, want dat is daar ook een immense logistieke operatie.
Gistermiddag hadden we een uitgebreid gesprek met de burgemeester van het gebied waar we gaan distribueren. Een overtuigd christen die het beste met zijn regio voorheeft. Het is heel fijn om op basis van vertrouwen, begrip en vriendschap samen de keuzes te kunnen maken. We hopen dat het nu allemaal vlot loskomt. De reden dat we ons nog niet erg op voedseldistributie richten, is vanwege de massale distributie die nu door het wereldvoedselprogramma wordt uitgevoerd in de stad.
Er zijn door Woord en Daad 100 grote legertenten en 900 familietenten besteld. De schreeuw om tijdelijk onderdak is enorm. Met grote tenten kunnen we wellicht scholen faciliteren of hospitals. In ieder geval is er in dit land tot nu toe groot gebrek aan tenten. Ik neem hiervoor de logistieke coördinatie op me. Een aantal tenten wordt ingevlogen via de Dominicaanse Republiek (DR) en de rest per container verscheept naar een haven in de DR. Vandaar zal er transport geregeld moeten worden naar Port-au-Prince. Ik hoop dat ik ze snel hier heb.
03 februari Vanmorgen diverse vergaderingen 'update-meetings' bijgewoond bij de UN. Zij hebben letterlijk een heel tentenkamp opgeslagen bij het vliegveld. Het heeft wel wat, zo'n UN-community. Allerlei grote tenten voor de vergaderingen en kleine tentjes ertussen waar de UN-staff slaapt. Het krioelt er van hulpverleners. En geen wonder. Er zijn ca. 15 updates per dag. Op het gebied van allerlei onderwerpen: UNICEF met water en sanitatie, WFP voor voedsel distributies, UNHCR voor intern ontheemden, IOM als een coordinatie unit voor de internationale NGO's, etc. etc. Vandaag een vergadering bijgewoond over shelter (tijdelijke huisvesting) en over voedseldistributie. Tussendoor ergens op de grond mijn laptop opgestart en geprobeerd met skype een telefoongesprek op te zetten met Nederland. (Ik moet 's morgens communiceren vanwege de 6 uur tijdsverschil). Helaas had noch ZOA, noch Woord en Daad hun skype stand-by. Wat me altijd opvalt is, dat je in landen waar je het niet verwacht, waar alles in puin ligt en ontwikkeld moet worden, juist daar de nieuwste snufjes het eerst aanwezig zijn. Zo proefde ik gisteren een speciale maaltijd. In een plastic bakje zit rijst met groenten, dit hangt in een ander plastic bakje met een zakje chemicaliën. Er hangt een koord uit dit pakket en als je er aan trekt, maak je een schotje open wat water scheidt van deze chemicaliën. Doordat het water en dit spul nu bij elkaar komen vindt er een chemische reaktie plaats die heel veel hitte ontwikkeld. Hierdoor wordt de maaltijd warm zonder te hoeven koken. Dit is voor de Haitianen in deze situatie een mooie oplossing voor snelle eenvoudige en goede maaltijden.
's Middags hebben we op het kantoor van Parole et Action een management vergadering gehouden, die erg vruchtbaar was. We hebben strategisch nagedacht wat ons te doen staat. Vanwege de connecties met allerlei gemeenten en met allerlei scholen, ligt het voor de hand onze bijdrage te zoeken in de richting van het opbouwen van een of meerdere scholen. Het moet nog verder uitgewerkt worden en wellicht ga ik vrijdag het veld in, om poolshoogte te nemen op de plaats waar de gedachten nu naar uitgaan. In Port au Pirnce meer dan 50% van de scholen zijn in elkaar gestort (wellicht rond 300, ruwe schatting) en dus kunnen heel veel kinderen niet naar school.
Vanavond zijn er nog 4 mensen in het huis bijgekomen. Het lijkt met recht wel een hotel hier. Het kan niet anders omdat er nog een hotel in de stad is, wat overvol is! We aten vanavond met 12 mensen, en wellicht zullen die ook allemaal moeten blijven slapen. Anderzijds, klaag ik absoluut niet , want de UN-mensen die in een klein tentje op het vliegveld slapen, zijn heel wat slechter af.
02 februari Vandaag een meeting gehad bij MAF. Vanwege de herrie van vertrekkende vliegtuigen en harde windvlagen vanwege de propellors, mochten we in de terminal in een hoek vergaderen met de directeuren van christelijke organisaties. Een christelijke piloot die net als ik in huis verblijft van de directeur van Parole et Action had allerlei christelijke leiders bij elkaar geroepen om te kijken of er een associatie/ forum of iets dergelijks te maken is, waarbij we elkaar helpen en versterken. Te denken valt aan delen van info, gebruik maken van elkaars goederen, kennis, personeel, etc. Hoewel er veel seculiere overlegorganen en organisaties zijn, onderscheiden de christelijke organisaties zich op diverse fronten. Ze hebben een uitgebreide structuur in het veld, nl de kerken / gemeenten. Verder is men over het algemeen heel sterk gericht op duurzaamheid (community-based). Vervolgens weten we dat het materiële niet het allerbelangrijkste is. Door ons handelen kan gewezen worden op het reddend bloed van Jezus. Letterlijk: Woord en daad. We hebben met elkaar afgesproken dat onze inzet zal zijn, dat we vooral denken aan activiteiten door de community onder het parool: cash for work. Hiermee bevorder je de locale economie, en geef je veel mensen weer een baantje. Het moet allemaal nog verder worden uitgewerkt, maar geeft wel richting aan de aanpak zoals ook Parole et Action die wil volgen. ’s Middags moesten we naar de andere kant van de stad. Het werd een ramp! We zaten de hele middag in de auto in de file en bereikten uiteindelijk niet eens ons doel. Ook dat is Haïti. Er is zoveel te doen, en je verliest een middag omdat je je doel niet kunt bereiken. Dit is ook een belemmering bij het werk: allerlei meetings en boodschappen die door de stad gedaan moeten worden, kosten extreem veel tijd vanwege de files. Oorzaak hiervan zijn o.a. de massale distributies door heel de stad, waardoor veel straten zijn afgesloten. In andere straten zijn grote tenten opgezet, waar mensen nu wonen, maar wel het verkeer belemmeren. Grote vrachtwagens zie je door allerlei steile sluipweggetjes kronkelen (en die wegen zijn niet geasfalteerd…) Tot zover weer even voor vandaag.
01 februari Het is nogal 'overwhelming' hier. Je verdrinkt heel snel in alles wat er moet gebeuren. Ik krijg een grote taak in het coordineren van voedseldistributies. Ik zie er wel tegenop. Wij zijn de coordinerende organisatie over een groot stadsdeel wat zwaar getroffen is. Anderzijds zijn er ineens grote en dagelijkse voedseldistributies, die niet voorzien waren en wat de planning extra moeilijk maakt. Ik hoop dat ik het allemaal snel op kan nemen. De communicatie is ook lastig. Hoewel ik Engels en Frans versta, gaan ze hier snel over op het Creools (dialect met veel Frans erin) of zo snel Frans met accent, dat ik soms bang ben belangrijke info te missen.
Ik moet samenwerken met iemand die heel veel praat en snel in details verzandt. Mijn uitdaging is ook om de grote (strategische) lijnen in het oog te houden, maar als je een vraag stelt, verzanden ze al snel in details en kom je aan de rest van de vragen niet meer toe.
Verder ben ik vanochtend op het vliegveld geweest. Maar dan via de achterkant het terrein op zodat je bij alle vliegtuigen kan komen die geladen en gelost worden. Leuke ervaring. De MAF is hier ook. Dat maakt wel wat los. Mijn vroegste herinneringen van zending is MAF Haïti op de kalenders die altijd tot mijn verbeelding spraken. En nu ben ik er zelf. Ben om de kleine vliegtuigjes heengelopen en erin gekeken. De MAF jongens hebben als kantoor een container die vol met draden en troep ligt. Maar ze doen een ontzettend goede job. Erg leuke ervaring. Ik zit even achter de computer van ds. Eris Labady, dus houd het kort.
Laat iedereen die het leest vooral de Haïtianen in het gebed gedenken. Het is hier een situatie, waar de mensen waarmee ik werk, spontaan een diepe zucht slaken en vragen om met elkaar te bidden. Je hebt het gevoel dat je verdrinkt in de problemen en de hoeveelheid werk. Ook ik begin dat nu te voelen. Er is haast geen beginnen aan. Het geeft kracht te weten dat God overal boven staat. Bij Hem zijn alle dingen mogelijk.
30 januari Even een eerste impressie vanuit Port-au-Prince Vandaag, zaterdag 30 januari 2010, ben ik aangekomen in Port-au-Prince, bij fam. Labady. Eris Labady is de directeur van Parole et Action, de Haïtiaanse tak van Woord en Daad. Het is een gekke week geweest. Het duurde ‘lang’ voordat ZOA met het officiële verzoek kwam of ik naar Haïti wilde en kon gaan. Het telefoontje kwam afgelopen dinsdag. Uiteindelijk vertrok ik vrijdag 9 uur ’s morgens van huis, op weg naar het vliegveld. Intussen moest ik mijn werk bij Ontmoeting overdragen, kreeg een medische keuring in het Havenziekenhuis Rotterdam en een gesprek bij ZOA in Apeldoorn. Ik ben dus veel met praktische dingen bezig geweest en kon niet veel leeswerk verrichten om de achtergronden van Haïti en de impact van de aardbeving tot me door te laten dringen. Op vrijdag vertrokken Jos Joosse en ik om 12.15 uur naar Madrid, waar we een aansluitende vlucht hadden naar Santo Domingo (Hoofdstad van de Dominicaanse Republiek). Hier kwamen we om ca. 20.00 uur locale tijd aan. (In Nederland is het dan 1 uur ’s nachts) Heel apart: je vliegt a.h.w. achter een ondergaande zon aan, dus je ziet dit proces gedurende ca. 4 uur. In Santo Domingo werden we opgehaald door de Americaan Joel Zwier van CRWRC, die ons naar een hotel bracht. Vanmorgen haalde hij ons ook weer op en om 8 uur vlogen we met een UN vlucht van een ander (klein) vliegveld naar Port-au-Prince. Hier werden we opgehaald door Ad de Blaeij, die nu bij CRWRC werkt (vroeger directeur Parole et Action). Hij gaf ons een rondrit door de stad. Stoffig, maar de stank viel gelukkig mee. Onvoorstelbaar wat een puin. Je wordt er moedeloos van. Toch is wat we zien lang niet het ergste van deze ramp. Er zijn ca. 200.000 doden te betreuren. Bij deze aantallen staat mijn verstand gewoon stil. Zoveel mensen in een paar seconden gestorven, zoveel mensen die nog wel leven hebben familie verloren, zijn wellicht zelf (levenslang) verwond en hebben een traumatische ervaring opgelopen die ze in jaren niet zullen vergeten. Hoe moet dit allemaal verwerkt worden? Na een lange rit langs allemaal in elkaar gezakte huizen ben ik afgezet bij de familie Labady. Waarschijnlijk door de enorme drukte die mensen die in de ontwikkelingsorganisaties werken, was er nog niet gecommuniceerd over mijn komst. Gelukkig werd het flexibel opgepakt en werd mij een kamer gewezen. Ik kon me op mijn gemak installeren: sataliettelefoon installeren en uitproberen, foto’s in computer inladen, etc. Ik ben benieuwd wat de komende weken zullen brengen.
| 
